Uświadom sobie, że przed Stworzeniem wszystko było Światłem
 
a to światło wypełniało wszystkie Stworzenie I nic poza tym Światłem nie istaniało.
 
Światło było nieskończone i samo było Nieskończonością.
 
Kiedy On zaczął tworzyć światy i twory
 
Obnażając swą doskonałość Skurczył swą potęgę w sobie, tworząc serce Wszechświata
 
a Światło wybuchło i zaczęło się oddalać.
 
Pozostawiając niczym nienapełnioną przestrzeń-pustkę, która przybrała kształt okręgu.
 
Powstała próżnia, miejsce gdzie istnieć mogą stworzenia i twory przestrzeni.
 
I oto rozpostarł się od nieskończonego światła promień prosty
 
I wypełnił wnętrze próżni - Wszechświata z góry do dołu Tworząc wszystkie światy całkowite.
 
Przed nimi był Nieskończony O doskonałości swej tak przepięknej,
 
że niesposób nam Stworzeniom ją pojąć.
 
Bo nawet rozum przez Niego stworzony nie dosiądzie Potęgi Jego,
 
Bo w Jego wzorze życia nie ma czasu , granicy ani miejsca.
 
I promieniem światła On się opuścił w serce ziejącej pustki materialnego świata.
 
I każdy świat w tej pustce ma swój krąg
 
W sercu ziejącej pustki, tak oddalonej od Światła.
 
Ale On Promieniem Świtała opuszczony, tak oddalony od Nieskończonego
 
znajduje się wewnątrz wszystkich próżni świata
 
W samym centrum ziejącej pustki,
 
bo On jest Światłem, które wypełnia i przepełnia.