Jak może człowiek poczuć pragnienie? Żeby człowiek mógł wiedzieć czego chce, musi najpierw spróbować tego, ponieważ spróbowanie jakiejś rzeczy pozostawia w nim przyjemne odczucia, smak. Jeśli przyjemność była odczuwana, a później znika, wtedy w takim momencie człowiek zaczyna marzyć o niej. To jest właśnie to, z czego musi składać się prawdziwe Kli. To znaczy, że światło wypełniło je w przeszłości, a Kli posmakowało całej siły odczucia rozkoszy z powodu jego obecności. Wtedy światło znikło i dlatego teraz Kli żarliwie pragnie poczuć smak światła ponownie.

Przyjrzyjmy się teraz, w jaki sposób jest skonstruowana dusza i przyczynie tego, dlaczego musimy nad nią pracować. Dusza jest jedyną stworzoną rzeczą. Poprzez swoje pięć filtrów, dusza otrzymuje wewnątrz siebie wizualne, dźwiękowe, węchowe, smakowe i dotykowe odczucia. Baza znajdująca się za tymi pięcioma narządami zmysłów podobna jest do programu komputerowego. Przekłada ona to, co znajduje się na zewnątrz na język, który jesteśmy w stanie zrozumieć, mianowicie: na przyjemność i ból. W najbardziej centralnym punkcie naszej duszy postrzegamy czy coś jest dobre, czy złe.

Jeśli komputer działa według naturalnego programu, wtedy jego program zaprojektowany jest na zaspokojenie egoistycznego spożycia dobra i zła. Jednakże, jeśli działa on według altruistycznego programu, wtedy wyobrażenie dobra i zła nie jest oceniane w odniesieniu do siebie; oceniane jest ono raczej w odniesieniu do tego, co znajduje się na zewnątrz, a jest to światło, lub inaczej Stwórca.

Widzimy teraz, że istnieją dwie możliwości programowania ocen i wyborów duszy: a) egoistyczne, ze względu na siebie, lub b) altruistyczne, ze względu na Stwórcę. Przecież poza Stwórcą i stworzeniem, czyli światłem (rozkoszą), i pragnieniem (naczyniem), we wszechświecie nie istnieje nic więcej.

W procesie naturalnym, człowiek rodzi się z programem egoistycznym. Dlatego też, na "tylnej tablicy" naszej świadomości, czy umysłu, egoistycznie odciśnięty (wyświetlony) jest odwrotny obraz. Ten obraz nazywany jest "naszym światem".

My nie postrzegamy nic oprócz światła. Jednakże, jeśli światło przechodzi przez egoistyczną obróbkę, wtedy przejawia się w nas jako "nasz świat". Nasze egoistyczne pragnienie dokonuje swojej obróbki, dodając pewnych barier, poprzez wybieranie wszystkiego, co dobre i odrzucanie wszystkiego, co złe. Jest to samozachowawczy program organizmu i jeśli nie posiadalibyśmy go, wtedy nasz obraz świata byłby całkowicie odmienny. Bez niego, obraz odciśnięty byłby na przedniej części duszy i ukazywałby człowiekowi wszystko, co istnieje na zewnątrz w sposób raczej obiektywny w porównaniu z tym, jak to jest po wewnętrznej stronie, subiektywnie i z pożytkiem dla siebie. To, co znajduje się na zewnątrz nazywane jest "światłem" lub "Stwórcą".

Aby móc przeprogramować komputer z egoistycznego na altruistyczny program, istnieje Nauka Kabały, która pomaga nam otrzymywać zewnętrzny obraz, który istnieje naprawdę - bez egoistycznej powłoki. Wtedy zdolni będziemy odczuwać prawdziwy wszechświat, znajdujący się na zewnątrz nas. Ten stan, w którym nie istnieją żadne bariery pomiędzy duszą, a światłem, nazywany jest "zjednoczeniem się ze światłem".

Podobne jest to trochę do tego, co odczuwają ludzie, gdy znajdują się w stanie śmierci klinicznej i częściowo są oddzieleni od egoistycznego ciała (zwierzęcego ciała). Widzą oni przed sobą światło i podążają w jego kierunku, lecz nie są w stanie osiągnąć tego światła, ponieważ nie uwolnili się jeszcze od duchowego egoizmu. Ponieważ człowiek może uwolnić się od niego tylko razem ze zwierzęcym egoizmem ciała, tak więc cała praca odbywa się podczas jednego lub kilku żyć w egoistycznym (zwierzęcym) ciele.

Możemy w bardzo łatwy sposób uwolnić się od duchowego egoizmu, jeśli wiemy, jakie bariery egoizm dodaje do naszego wewnętrznego komputera. Wszelkie informacje docierają do nas poprzez pięć filtrów, zwanych "pięcioma częściami Malchut", lub "pięcioma częściami zarządzania egoizmu". Te pięć kanałów obróbki całej informacji z zewnątrz, przetwarza ją na informację, która odpowiada egoizmowi, poprzez oddzielanie tego, co jest dla niego dobre, od tego, co złe. Wszelkie sygnały przechodzą przez określoną szerokość filtrów (Awijut), która jest różna dla każdego człowieka.

Im więcej reinkarnacji przechodzi nasza dusza, tym większe staje się jej Awijut. To znaczy, że człowiek staje się bardziej ordynarny, bardziej ukierunkowany na cel i bardziej przygotowany do naprawy. Z drugiej strony Ci, którzy są mniej egoistycznie rozwinięci, nie potrzebują zbyt wiele, ponieważ usatysfakcjonowani są odrobiną. Tym samym, wielki egoista gotowy jest do naprawy, ponieważ odczuwa on większą konieczność napełnienia siebie światłem.

Jak powstaje potrzeba naprawienia programu komputerowego? Powstaje ona z powodu rozwoju Awijut w człowieku do jego maksymalnych rozmiarów. Dzieje się to w ciągu licznych reinkarnacji czy żyć w naszym świecie. Nie tylko w ciągu życia człowieka, lecz także w ciągu życia przyrody zwierzęcej, roślinnej i nieożywionej. Cała przyroda podnosi się razem z nim i zależna jest od stanu człowieka.

Kiedy tylko Awijut człowieka rozwija się do maksymalnych rozmiarów, doprowadza to do maksymalnej różnicy pomiędzy światłem, a obrazem, który on postrzega. Pociąga to za sobą załączenie wewnętrznego przełącznika, dając człowiekowi odczucie, że nie może on dłużej napełnić siebie niczym ani teraz, ani w przyszłości.

Kiedy pojawia się ten sygnał, człowiek przestaje szukać czegokolwiek wewnątrz siebie, czy na "tylnej stronie" swojej duszy, natomiast podąża do postrzegania tego, co znajduje się na zewnątrz. Zwraca się w kierunku różnych filozofii i metodyk, aż w końcu dociera do Kabały. Charakterystyczne jest to, gdzie jest on w stanie odnaleźć to, czego szukał tak długo.

Kabała jest metodyką, która zmienia te filtry. Nie usuwa ich, lecz tylko przebudowuje lub przestraja je z egoistycznej intencji otrzymywania przyjemności na altruistyczną intencję oddawania przyjemności. Ściślej mówiąc, altruistyczna intencja (zamiar) jest otrzymywaniem przyjemności ze względu na oddawanie, ponieważ wszystko jest wtedy względem Stwórcy. To znaczy, że nie mamy nic, co moglibyśmy oddawać Jemu, prócz możliwości otrzymywania przyjemności ze względu na Niego.

Tym sposobem, te same filtry mogą zostać użyte do otrzymywania, lecz tylko ze względu na światło lub Stwórcę. Wtedy, informacja docierająca z zewnątrz nie będzie zniekształcona w żaden sposób. Będzie się raczej ukazywać nam w taki sposób, w jaki istnieje w rzeczywistości, lub na zewnątrz. Kiedy tak się dzieje, cały program stworzenia dobiega końca, ponieważ wtedy program pozwala nam istnieć bez żadnych przeszkód od strony naszego "ego". To znaczy, że pozwala nam istnieć, postrzegać i żyć w autentycznym wszechświecie. Wszelkie rozkosze naszego świata, które ludzkość odczuwała i odczuje w przyszłości, są tylko 1/600,000-sięczną częścią rozkoszy zawartej w najmniejszym możliwym świetle (Nefesh).

Właśnie pojedyncza naprawiona dusza, w pełni otrzymująca całe światło bez ograniczenia, umieszczona jest przed wszystkimi duszami. Obserwuje ona wszystko, dopóki informacja czy rozkosz nie dotrze do wszystkich pozostałych dusz.

Awijut umieszczono w człowieku w czasie pierwszego opuszczenia się jego duszy lub w pierwszej inkarnacji do tego świata. Jednakże Kabała jest w stanie rozwinąć je w dużej części, skracając liczbę jego żyć czy zejść do tego świata. To znaczy, że jest w stanie przyśpieszyć proces dojrzewania człowieka w kierunku wkroczenia do królestwa duchowego.

Ludzkie cierpienie jest zewnętrznym wyrazem tego, czego brak. Cierpienie nie znika, lecz Kabała przekształca zwierzęce cierpienie w duchowe. Jest to cierpienie z powodu braku duchowej percepcji, postrzegania. Ta jakościowa zmiana w cierpieniu doprowadza do przebudowy wewnętrznego Kli, lub inaczej do przebudowy duszy. Postrzeganie światła rozwija się zgodnie z aspiracją, z dążeniem. Rezultat: to, co normalnie trwałoby kilka pokoleń, teraz zachodzi w kilka lat.

Możesz zapytać: "dlaczego niemożliwym jest czasem sformułowanie pytania i zapytanie?" Dzieje się tak dlatego, że człowiek nie odczuwa tego, o czym mówimy wewnątrz siebie. Jeśli nie zostało to jeszcze odkryte w nim, wtedy nie reaguje on na to, co słyszy.

Konstrukcja duszy jest następująca: Światło emanujące od Stwórcy tworzy pragnienie do rozkoszowania się nim. Pragnienie nazywane jest Malchut. Przed Malchut, światło przechodzi przez dziewięć poziomów, jak gdyby transformuje się, aż w końcu staje się odpowiednie dla stworzenia Malchut. Dziewięć poziomów przez, które przechodzi światło nazywane są: Keter, Chochma, Bina, Chesed, Gvura, Tiferet, Necah, Hod i Jesod. Wtedy buduje ono ostatni poziom, który nazywany jest Malchut. Sześć poziomów od Hesed do Jesod zwane są Zeir Anpin.

W sumie jest dziesięć Sefir, to znaczy: dziewięć poziomów światła plus jedno Malchut, które jest pragnieniem otrzymywania. Malchut jest duszą lub inaczej prawdziwym stworzeniem, które odczuwa, że chce otrzymywać i rozkoszować się światłem. Malchut zaczyna otrzymywać światło, a wraz z światłem, otrzymuje właściwości tego światła. Nawet w naszym świecie wiemy, że każdy rodzaj wpływu na nas, tworzy naszą własną myśl, refleksję wewnątrz nas. To samo dzieje się w Malchut, kiedy otrzymuje ono światło z dziewięciu wyższych Sefir.

Widzimy, że pojedyncza egoistyczna konstrukcja Malchut, zyskuje dziewięć dodatkowych altruistycznych właściwości światła w sobie, przez otrzymywanie światła z dziewięciu Sefir światła. Zewnętrzna informacja nie zostaje zniekształcona tak jakby przechodziła przez dziewięć altruistycznych właściwości Malchut, ponieważ nie ma egoistycznych barier. To światło staje się tylko odrobinę mniejsze. Zmniejsza się ono, żeby dusza mogła zostać optymalnie nim wypełniona, a także po to, aby ochronić ją przed przepełnieniem, które powodowałoby również cierpienie.

Jednakże, jest jeszcze jedna część Malchut, która nie jest dziesiątą częścią i która otrzymuje altruistyczne właściwości od światła i upodabnia się do niego w jej pragnieniu oddawania. Co więcej, jest jeszcze dodatkowa część w Malchut, która kompletnie nie jest w stanie postrzegać właściwości światła, a zatem nie może się zmienić. Ta część nazywana jest "Lev ha-Even" lub "kamienne serce".

Nasza praca polega na tym by pozostawić tą część Malchut w tyle - tą, którą nazywamy naszym "Ja"; na tym by przestać pracować z nią, ponieważ ona zawsze pozostanie egoistyczna, aż do końca naprawy i przybycia mesjasza - Maschiach. Dlatego, konieczne jest wykonanie ograniczenia (Cimcum Alef) na tej części Malchut; To znaczy, nie korzystanie z niej w żaden sposób.

Malchut, czy inaczej dziesiąta Sefira, jest tą częścią Malchut, która otrzymała właściwości światła i była zdolna odczuć właściwości światła, które ją wypełniło. Dlatego, jest zdolna przekształcić się - musi stopniowo transformować się i zacząć działać w ten sam sposób co światło. Żeby skutecznie doprowadzić właściwości światła do Malchut, wykonany został mechanizm zwany "Szwira", to znaczy rozbicie lub wybuch. Jako konsekwencja tego mechanizmu, właściwości pierwszych dziewięciu Sefir przenikają do Malchut.

Lecz nie wystarcza tego by zrozumieć, że właściwości światła i Malchut są wzajemnie przeciwne. Malchut musi działać w ten sam sposób co światło; musi stać się równoważna z dziewięcioma Sefirami. Jednakże, jak może zrobić to, jeżeli światło nie dotrze do jej wnętrza w ogóle? By osiągnąć ten cel, dokonało się rozbicie (Szwirat) Kelim, inaczej rozbicie pragnienia. Dokonano tego drogą "wybuchu światła", które przechodzi przez wszystkie dziewięć Sefir i dociera do Malchut. Teraz, Malchut zmieszane jest i splecione z wszystkimi pozostałymi dziewięcioma Sefirami. Nazywa się to "Szwirat ha-Kelim" lub inaczej grzesznym upadkiem.

Po wykonaniu Szwirat Kelim, uformowały się cztery rodzaje pragnień. Są to: a) czyste, prawdziwe altruistyczne pragnienia, które były obecne w pierwszych dziewięciu Sefirach, b) altruistyczne pragnienia, które zmieszały się z pragnieniami egoistycznymi, c) egoistyczne pragnienia, które zostały zmieszane z altruistycznymi, i d) czyste, prawdziwe egoistyczne pragnienia. W ten sposób, dwa rodzaje pragnień, czyste altruistyczne i czyste egoistyczne, upadły podczas Szwirat Kelim i zmieszały się wzajemnie, tworząc teraz dwa dodatkowe rodzaje pomieszanych pragnień.

Tylko teraz powstaje ostatecznie możliwość stworzenia duszy, w której Malchut będzie naprawione w ten sam sposób, co pierwsze dziewięć Sefir. Jest tak dlatego, ponieważ każde egoistyczne pragnienie zawiera teraz iskrę altruizmu. Do tego celu potrzebna jest specyficzna siła, mianowicie siła naprawy. Ta siła popycha każdą altruistyczną iskrę do stania się przeważającą częścią w pragnieniu, zdolną do naprawienia całego egoistycznego pragnienia.

Jak to się dzieje? Bierzemy odpowiednią książkę o Kabale, napisaną przez Kabalistę, który naprawił już siebie zgodnie ze światłem. Kiedy człowiek czyta tego rodzaju książkę, to co się wtedy dzieje, to transmisja nauki o tym, jak zbudować wewnętrzne Kli wewnątrz człowieka zgodnie ze światłem. Przez czytanie wersu w książce, nawet bez zrozumienia tego, co czytamy, przyciągamy niemniej otaczające światło do siebie, które stopniowo oczyszcza i naprawia nasze pragnienia.

Studia pod wyraźnym kierunkiem nauczyciela-Kabalisty, w grupie ludzi którzy chcą osiągnąć cel stworzenia, czy podobieństwo ze Stwórcą, muszą być skuteczne!

Studiowanie Kabały wyjaśnia także porządek w jakim części naszej duszy zostaną naprawione, jeśli ukierunkujemy nasze pragnienie zgodnie z naprawionymi pragnieniami Kabalisty, który napisał książkę.

Ponieważ człowiek naprawia siebie, stopniowo zaczyna odczuwać, że jego pragnienia są rozbite. Uczy się rozróżniać je, rozdzielać i porządkować je stosownie do jakości i wielkości oraz łączyć je w określonym porządku i gromadzić. Ta ścieżka jest długa, lecz wyjątkowa i interesująca. Człowiek zaczyna odkrywać nowe właściwości w sobie, odczuwać, że jest stworzeniem - tworem i staje się świadomym swego połączenia ze Stwórcą i z pozostałymi fragmentami wszechświata. To, co się dzieje, jest pojmowaniem tego, jak cały nasz zewnętrzny system jest skonstruowany i jak działa wyższe zarządzanie.

Celem Stwórcy danym nam, jest przejęcie najpierw kontroli nad sobą, a następnie nad całym światem, zastępując w ten sposób Stwórcę. W naszym świecie uganiamy się za poszczególnymi przejawami światła, takimi jak, przyjemność którą czerpiemy z posiadania wiedzy, władzy, seksu, jedzenia czy dzieci.

Kiedy pojawia się światło i wypełnia nas całkowicie i bezgranicznie, jest ono natychmiast postrzegane jako pełna doskonałość i rozkosz. Nie pozostają wtedy w człowieku żadne pragnienia. Proces napełniania się światłem jest stopniowy i nazywany jest "Sulam" lub "Drabiną". Baal HaSulam pisał o tym, a system nazwano tak ku czci systemu duchowego podnoszenia się, który on opracował pod nazwą "Sulam" w swoim komentarzu do księgi "Zohar".

Stwórca stworzył pojedynczą zbiorową duszę zwaną Adam, którą rozbił na 600,000 części, z których każda składa się z czterech pragnień. Zadanie człowieka polega nie tylko na naprawieniu siebie, lecz także swojej części w zbiorowej duszy. Każda dusza musi naprawić swój stosunek do wszystkich 600,000 dusz, ponieważ w ten sposób naprawia siebie; ponieważ każda oddzielna dusza, po kolei, składa się z 600, 000 części, a dziewięć pierwszych Sefir umieszczone jest w każdej z nich.

Dusze mogą zostać naprawionymi tylko poprzez ciała, a ciała zostają naprawione w grupie drogą rozmaitych mechanicznych działań, ukierunkowanych na osiągnięcie jednego celu. Istnieją dwa takie mechaniczne działania: a) studia, i b) wspólna praca ze względu na duchową naprawę duszy.

Człowiek nie jest w stanie naprawić swoich pragnień, ponieważ stworzyło je światło. Jedyną koniecznością jest zmiana sposobu, w jaki te pragnienia działają, lub tego, w jakim celu chce napełnić te pragnienia. Jeśli tymczasowo nie napełniam jednego ze swoich pragnień, wtedy ono wróci do mnie później w bardziej zniekształconej formie.

Musimy doskonalić się w tym, jak prawidłowo korzystać z tego pragnienia. Nie możemy głodzić czy torturować sami siebie, czy wręcz uciekać od czegoś. To, co musi zostać naprawione, to intencja w jakiej korzystamy z naszych pragnień. Jeśli uczynimy to, wtedy zobaczymy, że wszystkie pragnienia są nam niezbędne w celu osiągnięcia naszego celu. Dlatego mówią oni, że człowiek, który jest bardziej egoistyczny, ma duże pragnienia. Jeszcze inna rzecz mówi, że od upadku Świątyni tylko Kabaliści czują smak w ziemskich przyjemnościach.