Harmonia między Religią i Prawem Rozwoju lub Ślepy Los

"Nie zaznasz pokoju wśród tych narodów." (Powtórzonego Prawa 28, 65)

"A to, co wam na myśl przychodzi, nie stanie się nigdy. Oto co mówicie: Będziemy jak narody, jak plemiona z innych krajów." (Ezekiel 20, 32)

Pan wyraźnie pokaże, że Izrael nie może istnieć w stanie wygnania i że nie odnajdzie pokoju jak reszta narodów, które wymieszały się ze sobą nazwajem i odnalazły pokój. Zasymilowały się z innymi narodami, tak że nie pozostał po nich żaden ślad. Nie tak się stanie w domu Izraela. Nadal nie odnajdzie on pokoju, póki nie wypełni się werset: "Wtedy będziecie szukali Pana waszego Boga i znajdziecie Go, jeżeli będziecie do niego dążyli z całego serca i z całej duszy." (Powtórzonego Prawa 4, 29)

Można to wywnioskować na podstawie studiowania opatrzności i dzięki przyjrzeniu się wersetowi, który odnosi się bezpośrednio do nas: "Tora jest prawdziwa i wszystkie jej słowa są prawdziwe; biada nam jak długo wątpimy w jej prawdziwość" i który mówi, że wszelkie upomnienia dotyczące nas nie są przypadkowe i nie są ślepym losem, nie daj Boże, by tak było. Jest na to tylko jedno remedium - wtłoczenie naszych problemów na powrót do naszej głowy do tego stopnia, że ujrzymy je nie jako coś przypadkowego, ale jako wyraz wiernej nam opatrzności, przeznaczonej nam przez świętą Torę.

Kwestia ta rozjaśni nam się bardziej za pomocą samego prawa rozwoju. Mówi ono, że natura wiernego prowadzenia, które uzyskaliśmy dzięki świętej Torze sprowadza się do rozwoju o wiele szybszego od rozwoju, które jest udziałem innych narodów. A ponieważ członkowie narodu wypracowali to sami, istniała zawsze konieczność podążania naprzód i skrupulatnego wypełniania wszystkich micwot z Tory. Niemniej jednak z powodu nie spełnienia wymogów takiego poziomu, ale dopuszczenia do głosu ograniczonego samolubstwa, czyli lo-liszma, i umieszczenia bogactwa i władzy ponad sprawiedliwością, tak jak to czyniły inne narody, doszło do zniszczenia pierwszej świątyni.

Ale ponieważ Tora zabrania tego, odrzucili Torę i proroctwo oraz przyjęli zwyczaje swoich sąsiadów, tak aby mogli korzystać z życia w stopniu, w jakim domagało się tego ich samolubstwo. Na skutek wykonania takiego kroku władza narodu uległa dezintegracji: niektórzy podążyli za królami i samolubnymi urzędnikami, a inni poszli za głosem proroków. Takie rozdzielenie trwało aż do upadku świątyni.

W okresie drugiej świątyni jeszcze bardziej rzucało się to w oczy, ponieważ początek oddzielenia został ukazany publicznie przez błądzących uczniów. Na ich czele stali Cadok i Bytos. Ich rewolta przeciwko naszym mędrcom początkowo była skierowana przeciwko surowości dotyczącej liszma. Nasi mędrcy powiedzieli, "Mądry człowieku, uważaj na swoje słowa." Ponieważ nie chcieli zrezygnować z własnego egoizmu, stworzyli wspólnoty z podobnych sobie ludzi i nastał wielki kult nazywany Cdokim. Byli to ludzie bogaci i urzędnicy podążający ścieżką egoistycznych pragnień, a nie ścieżką Tory. Pokonali Pruszim i sprowadzili władzę królestwa rzymskiego nad Izrael. To są ci, którzy nie dążyli do pokoju z potężnymi, jak doradzali nasi mędrcy w oparciu o Torę, aż do czasu zniszczenia domu i wygnania chwały Izraela.

Różnica między Ideałem Świeckości i Ideałem Religijności 

Ideał świeckości wywodzi się z pojęcia człowieczeństwa i dlatego też nie może się wznieść ponad to pojęcie. Tymczasem ideał religijności, który wywodzi się od Stwórcy, może się wznieść ponad poziom ludzkości. Podstawą ideału świeckości jest zrównanie i nagroda uznania w oczach człowieka. Człowiek podejmuje działanie w celu zyskania sobie poklasku ze strony innych. Mimo że czasami jednostka cieszy się niesławą w opinii swojego pokolenia, nadal pokłada zaufanie w innych pokoleniach. Ma to dla niej wartość skarbu, który nadaje mocy swojemu właścicielowi, mimo że nikt o nim nie wie. Z drugiej strony ideał religijności opiera się na poszukiwaniu uznania w oczach Boga. Stąd ten, kto podąża za tym ideałem może się wznieść ponad ludzkość.  

Ta zasada obowiązuje wśród narodów w naszej Diasporze. Tak długo jak podążaliśmy ścieżką Tory byliśmy bezpieczni. Było to możliwe dzięki świadomości naszego wysokiego rozwoju wśród innych narodów, chęci współpracy z nami oraz wykorzystywania naszych zasobów dla swoich własnych egoistycznych pragnień. Mimo to władaliśmy dużą mocą, ponieważ po całym wyzysku, nadal pokaźna część, wspanialsza od porcji przeznaczonej dla większości mieszkańców ziemi pozostawała dla nas.

Jednak, jako że ludzie powstali przeciwko Torze, stawiając sobie za cel realizację własnych egoistycznych zamiarów, utracili cel życia, czyli dzieło boże. I ponieważ wzniosły cel został zastąpiony egoistycznymi celami związanymi z przyjemnościami życia, każdy kto doznawał szczęścia nadawał swoim celom aspekt chwały i piękna. Podczas gdy religijni przeznaczali nadwyżkę swoich pieniędzy na zaprowadzanie sprawiedliwości, dobre uczynki i realizację wszelkich potrzeb zbiorowości, samolubni wydawali pieniężną nadwyżkę na przyjemności życia: jedzenie i picie, ubrania i klejnoty. W ten sposób zrównali się z warstwą elity w każdym z narodów.  

Mam na myśli tylko to, że Tora, jako naturalne prawo rozwoju, nawet jeśli towarzyszy jej ślepa wiara, zaprowadza cudowną jedność i że prawdziwą przyczyną wszystkich złych wydarzeń, które miały miejsce w Diasporze, a o których od czasu naszego wygnania mamy wiele do powiedzenia, było nasze sprzeniewierzenie się Torze. Gdybyśmy przestrzegali przykazań Tory, żadna krzywda by nas nie spotkała.  

Zgodność i Harmonia między Torą a Ślepą Wiarą oraz Rozwój Ludzkiej Kalkulacji

Dlatego niniejszym proponuję by Dom Izraela powiedział swoim kłopotom: dość! Albo przynajmniej zalecałbym zestawić ze sobą według czysto ludzkiej kalkulacji wszystkie doświadczenia, które spadały na nas od czasu do czasu, także w naszym kraju, w miejscu gdzie na nowo chcemy stworzyć nasz kraj. Beznadziejne jest kurczowe trzymanie się ziemi przez nas jako naród, tak długo jak nie zakceptujemy naszej świętej Tory bez jakiegokolwiek uszczuplenia, w całości, aż do spełnienia warunku, który nazywamy liszma, bez cienia egoizmu czy samolubstwa, jak tego dowiodłem w artykule "Objawienie pobożności" (Matan Tora).  

Jeśli nie zmienimy siebie w taki sposób, ze względu na istnienie klas pomiędzy nami bez wątpienia zostaniemy zepchnięci na prawo lub na lawo, jak to ma miejsce w przypadku wszystkich narodów. Co więcej, ze względu na to, iż naturą rozwiniętych jest to, że nie mogą ulec zatrzymaniu, dla tego, kto jest rozwinięty ważny jest umysł. Nie pozwoli on sobie na jakikolwiek kompromis i kłanianie się przed czymkolwiek. Dlatego nasi mędrcy powiedzieli, że Izrael jest najgwałtowniejszym z narodów, ponieważ ten, kto posiada szersze horyzonty, jest bardziej uparty.

Jest to część prawa psychologii. Jeśli mnie nie rozumiesz, idź i przestudiuj to prawo pomiędzy współczesnymi członkami narodu. Kiedy rozpoczęliśmy budowę, czas już nam zaczął ukazywać naszą gwałtowność i asertywność umysłu i to, że jeden buduje a drugi burzy. 

Wszyscy o tym wiedzą, moje słowa jednak zawierają jedną nowość. Oni uważają, że druga strona w końcu zrozumie niebezpieczeństwo, pochyli swoją głowę i zaakceptuje ich opinię. Ale ja wiem, że nawet jeśli zwiążemy ich wspólnie w jednym koszu, jeden nie podda się drugiemu w pełni i żadne niebezpieczeństwo nie przeszkodzi komukolwiek w realizacji własnych ambicji.

W jednym zdaniu. Tak długo jak nie wzniesiemy naszego celu ponad życie cielesne, nie doznamy cielesnego przebudzenia, ponieważ to, co duchowe nie może żyć w nas wspólnie, w jednym koszu z tym, co cielesne. Jesteśmy bowiem dziećmi idei. Nawet jeśli jesteśmy zanurzeni w 49 bramach materializmu, i tak nie porzucimy idei. Stąd taki jest święty cel Jego imienia, którego potrzebujemy.