30 .06.2010
Од првиот момент, кога почнавме да учиме Зохар, јас слушам дека треба да седнеме и да се концентрираме на обединување и дека малку по малку ќе се случи. Јас стојам и постојано размислувам за поврзување до степен во кој не можам да ги разбирам зборовите.Чувствувам не само што не напредувам, туку назадувам. Достигнувам состојба во која кога го отворам Зохар е тешко, навистина многу тешко.
Што е тешко?
Физички e тешко. Се чувствувам како да сум на воена носилка.
Не разбирам зошто, иако за време на воената вежба јас бев навистина на носилката ... да тие среќно ме избраа, јас бев страшливец.
Претстави си дека некој има проблем, многу голем проблем и тој не знае што да прави. Тој постојано мисли за овој проблем, иако треба да се занимава и со други различни нешта.Таму ли е му е умот? Да речеме дека една жена е на работа, таа мора да оди на работа, а дома има болно дете.Таа постојано мисли за детето-и што? Да бараме од неа да не мисли ли? Невозможно. Затоа, тоа што си дошол тука и постојано мислиш за обединување,обединување.. тоа е она за кое постојано зборувам.Па се разбира тоа е во ред. Затоа и реков ако имаш друго место во главата и срцето, за да мислиш за нешто друго... ти ќе започнеш да мислиш за обединувањето. Како тие зборуваат за поврзувањето преку различни форми: Леа, Рахел, Тодаим, маца или "леб на страдањето ". Ова е единственото за што зборуваат само преку различни приказни, но тоа е, за што тие зборуваат.
Прашањето е дека јас се обидувам да почувствувам, но не чувствувам ништо.
Ќе дојде.. малку по малку до степенот до кој ти навистина ќе имаш желба за обединување, бидејќи всушност се' што чувствуваме е или недостатокот на поврзување, или поврзувањето.
