Usłyszałem w tygodniu Tecawe, (luty 1943 r.), w Jerozolimie

W sobotni wieczór, przed błogosławieństwem Szabatu nad kielichem wina, śpiewają: „Przyjdźcie z pokojem anioły świata od Króla wszystkich aniołów, błogosławionego Stwórcy... Odejdźcie z pokojem anioły świata od Króla wszystkich aniołów, błogosławionego Stwórcy”.

Dwa anioły towarzyszą człowiekowi do nastania Szabatu: dobry i zły. Dobry nazywa się „prawy” i z jego pomocą człowiek zbliża się do pracy Stwórcy, co nazywa się „Prawa ręka zbliża”. Zły nazywa się „lewy”, odsuwa człowieka od pracy, to znaczy podsuwa mu obce myśli, zarówno w rozumie, jak i w sercu. A kiedy człowiek siłą woli pokonuje przeszkody od złego anioła i nie patrząc na przeszkody zbliża się ze Stwórcą, to za każdym razem idzie do przodu i, pokonując zło, przylepia się do Stwórcy. Okazuje się, że dzięki obu aniołom zbliża się do Stwórcy, czyli obydwa anioły wykonywały jedno zadanie - doprowadziły człowieka do połączenia ze Stwórcą. I wówczas człowiek mówi: „Przychodźcie w pokoju”.

A kiedy człowiek kończy swoją pracę i wnosi całą lewą stronę w świętość, o czym powiedziano: „Nie mam gdzie ukryć się przed Tobą”, to nie ma już więcej pracy dla złego anioła, ponieważ człowiek swoimi wysiłkami pokonał wszystkie przeszkody i trudności spowodowane przez złego anioła. I wtedy zły anioł opuszcza człowieka, a człowiek mówi: „Odejdź w pokoju”.