Usłyszałem 20 Heszwana

Zazwyczaj rozróżnia się dwa rodzaje mięsa: mięso zwierząt i mięso ryb. Oba mają oznaki nieczystości i Tora dała nam znaki, abyśmy wiedzieli, czego należy unikać, aby nie wpaść w nieczystości.

W rybie oznakami czystości jest obecność płetw i łusek. I jeżeli człowiek widzi te oznaki, to wie, jak strzec się i nie popaść w nieczyste pragnienia.

Płetwa (snapir) - od słów „sone-pe-or” oznacza (usta-nienawidzące-światło). Malchut nazywa się pe (usta). Całe światło (or) od niej wchodzi w parcuf, ponieważ ona oznacza wiarę.

A kiedy człowiek uważa wiarę za nieistotną, niczym proch ziemi - jest to czas, stan, kiedy wyraźnie wie, że powinien naprawiać swoje działania, aby podnieść się ze stanu Szchina w prochu.

A co oznaczają łuski (kaskeset)? Gdy człowiek pokonuje stan snapir, czyli stan, w którym w ogóle nie mógł pracować, to zaczynają nachodzić go myśli-przeszkody (kuszija) dotyczące wyższego zarządzania, które nazywają się kasz (słoma, od słowa kuszija – trudne pytania. I wówczas wypada z pracy dla Stwórcy. Ale później zaczyna czynić wysiłki w wierze ponad wiedzą i napotyka go następna przeszkoda - myśl o niewłaściwym zarządzaniu światem przez Stwórcę.

Okazuje się, że ma już dwa kasz, z których powstaje słowo „łuska” (kas-keset – litery szin-sin są wymienne). I za każdym razem, kiedy człowiek pokonuje kolejne złe myśli o zarządzaniu Stwórcy wiarą ponad wiedzą, wznosi się, a następnie upada. I wówczas człowiek widzi, że nie jest w stanie pokonać wielu przeszkód i nie ma innego wyjścia ze swojego stanu, jak tylko wołać do Stwórcy, jak powiedziano: „I zakrzyknęli synowie Izraela od tej pracy, a Stwórca ich wysłuchał i wyprowadził z Egiptu”, to znaczy wybawił od wszystkich cierpień.

Mędrcy powiedzieli, że Stwórca mówi: „Nie mogę być razem z samolubem”, ponieważ oni mają przeciwne właściwości. Ponieważ istnieją dwa rodzaje ciał w człowieku: wewnętrzne i zewnętrzne.

W wewnętrzne ciało wciela się duchowa radość, czyli wiara i obdarzanie, nazywane moha (rozum) i liba (serce).

W zewnętrzne ciało wciela się materialna przyjemność, nazywana wiedzą i otrzymywaniem.

W środku, pomiędzy wewnętrznym i zewnętrznym ciałem, istnieje średnie ciało, które nie posiada swojej nazwy, ale jeżeli człowiek wykonuje dobre uczynki, czyli działania obdarzania, to jego średnie ciało przywiera do wewnętrznego. A jeżeli człowiek robi złe uczynki, to znaczy działania otrzymywania, to jego średnie ciało przywiera do zewnętrznego. W taki sposób średnie ciało otrzymuje życiową siłę - albo duchową, z obdarzania, albo materialną z otrzymywania.

A ponieważ ciała wewnętrzne i zewnętrzne mają odwrotne właściwości to, jeśli średnie ciało podłączone jest do wewnętrznego, to staje się przyczyną śmierci zewnętrznego ciała. I odwrotnie, jeżeli średnie ciało podłączone jest do zewnętrznego, to staje się przyczyną śmierci wewnętrznego ciała. Przecież cała wolność wyboru człowieka jest tylko w tym, do czego odnieść średnie ciało: kontynuować połączenie ze świętością czy odwrotnie.