Usłyszane 15 września 1947 r.

Istotą pracy człowieka powinno być dążenie do tego, by odnaleźć smak w sprawianiu radości swojemu Stwórcy. Wszystko bowiem, co człowiek czyni dla własnej korzyści, oddala go od Stwórcy z powodu rozbieżności formy.

Jednocześnie zaś, jeśli wykonuje on jakikolwiek czyn ze względu na Stwórcę – choćby czyn ten był najskromniejszy – w każdym przypadku zwie się go przykazaniem.

Dlatego też główny wysiłek człowieka winien skupiać się na wypracowaniu siły pozwalającej poczuć smak obdarzania. Dokonuje się to poprzez osłabianie mocy owego odczucia smaku, które płynie z otrzymywania dla siebie. Wtedy, stopniowo, zaczynamy czuć smak obdarzania.