Usłyszano 18 stycznia 1948 r. w Tel-Awiwie

Na świecie nie może być pustej przestrzeni. A ponieważ główną rzeczą w człowieku jest pragnienie, które jest najważniejsze w stworzeniu, i tym mierzy się wielkość lub małość człowieka, okazuje się, że musi on mieć jakieś pragnienie - duchowe lub materialne. A ten, kto jest pozbawiony tych pragnień, jest uważany za martwego, ponieważ całe stworzenie jest tylko pragnieniem, które uważa się za istniejące z niczego. A ponieważ brakuje mu tej materii, która jest całą materią stworzenia, naturalnie staje się jasne, że jest uważany za poronionego i nie może istnieć.

I trzeba się starać, żeby miał pragnienie, bo to jest cała materia stworzenia. Ale musimy wyjaśnić pragnienie, ponieważ natura jest taka, że każda żywa istota czuje, co jej szkodzi. Podobnie musimy zadbać o to, żeby pragnienie było skierowane ku czemuś.