Usłyszałem w 1941 r. w Jerozolimie

Słowo korona (taga) oznacza Keter. A Keter to właściwość Stwórcy i Korzenia. Świętość zaś jest połączona z Korzeniem; innymi słowy uważa się, że świętość znajduje się w podobieństwie formy ze swoim Korzeniem. Oznacza to, że skoro nasz Korzeń – to jest Stwórca – posiada wyłącznie pragnienie obdarzania, jak powiedziano: „Jego pragnieniem jest sprawienie przyjemności Swoim stworzeniom”, tak samo i świętość nakierowana jest wyłącznie na obdarzanie Stwórcy.

Inaczej jest z Sitra Achra, której wszystkie intencje skupiają się jedynie na otrzymywaniu dla siebie. Dlatego nie jest ona połączona z Korzeniem, czyli właściwością Keter. Z tego powodu uznaje się, że Sitra Achra nie posiada korony, to znaczy nie ma w niej Keter, gdyż jest od niego oddzielona.

Stąd zrozumiemy słowa naszych mędrców: „Każdy, kto dodaje, pogarsza”. To znaczy, że ten, kto dodaje do rachunku, tym samym go pomniejsza. Zohar wyjaśnia to następująco: „Tak samo jest tutaj – o tym, co wewnątrz, napisano:» Przybytek zaś uczynisz z dziesięciu brytów «, a o tym, co na zewnątrz, napisano:» Jedenastu (Asztej-esre) brytów «– dodaje litery”. Oznacza to, że dodaje literę Ajin do słowa dwanaście (Sztej-esre), przez co „zmniejsza rachunek”, czyli ogólna liczba zmniejszyła się o jeden z powodu dodania litery Ajin do dwunastu.

Wiadomo, że rachunek ma miejsce tylko w Malchut, która dokonuje obliczenia wysokości poziomu stopnia (za pomocą światła przywracającego w niej). Wiadomo również, że Malchut nazywana jest „pragnieniem otrzymywania dla siebie”. Lecz kiedy ona anuluje swoje pragnienie otrzymywania przed Korzeniem – czyli nie pragnie otrzymywać, a pragnie jedynie obdarzać Korzeń, podobnie jak Korzeń, który jest pragnieniem obdarzania – wtedy Malchut, nazywana „ja” (Ani), staje się właściwością „nicości” (Ain – pisane przez literę Alef). Tylko wtedy przyciąga ona i otrzymuje światło Keter dla zbudowania swojego parcufa i staje się dwunastoma parcufami świętości.

W tym samym czasie, gdy pragnie otrzymywać dla siebie, staje się „złym okiem” (Ajin). To znaczy, że zamiast wcześniejszego połączenia Ain z Alefem (oznaczającego właściwość anulowania się przed Korzeniem, czyli Keterem), powstaje właściwość „oka” (Ajin – pisane przez literę Ajin), co oznacza właściwość widzenia i wiedzy wewnątrz rozumu. Nazywa się to „dodającym”, co oznacza, że człowiek pragnie dodać do wiary właściwość wiedzy i pracować wewnątrz rozumu. Mówi on wtedy, że lepiej jest pracować wewnątrz rozumu, gdyż wtedy pragnienie otrzymywania (zła skłonność) nie będzie stawiać oporu tej pracy.

Prowadzi to jednak do pogorszenia, ponieważ nastąpiło oddzielenie od Keter, zwanego pragnieniem obdarzania, który jest Korzeniem. Nie ma tu już bowiem podobieństwa formy z Korzeniem nazywanym Keter. I dlatego Sitra Achra nazywana jest „Malchut bez korony”. Innymi słowy, Sitra Achra, czyli jej Malchut, nie ma połączenia z Keter. Dlatego mają oni tylko 11 parcufów, bez parcufa Keter.

I dlatego rzekli nasi mędrcy: „Dziewięćdziesiąt dziewięć osób zmarło od złego oka”. Ma to na celu wskazanie, że nie posiadają oni właściwości Keter, to znaczy ich Malchut, czyli pragnienie otrzymywania, nie chce anulować się przed Korzeniem nazywanym Keter. Nie chcą oni uczynić z „ja” (Ani), zwanego pragnieniem otrzymywania, właściwości „nicości” (Ain), czyli anulowania pragnienia otrzymywania, lecz chcą dodawać. A to nazywa się „złym okiem” (Ajin ra). Zamiast Ain z Alef, wprowadzają zły Ajin (litera Ajin lub oko). Przez to upadają ze swojego stopnia z powodu braku zjednoczenia z Korzeniem.

I w tym tkwi sens słów naszych mędrców: „O tym, kto przejawia wyniosłość, Stwórca mówi: nie możemy Ja i on przebywać w jednym miejscu”. Dzieje się tak dlatego, że taki człowiek tworzy dwie władze.

W tym samym czasie, gdy znajduje się on we właściwości „nicości” i anuluje się przed Korzeniem – czyli cała jego intencja polega tylko na obdarzaniu, podobnie jak w Korzeniu – okazuje się, że istnieje tylko jedna władza: władza Stwórcy. A wszystko, co on otrzymuje na świecie, służy tylko temu, by obdarzać Stwórcę. I w tym jest sens słów: „Świat został stworzony tylko dla mnie, a ja – by służyć swemu Stwórcy”, dlatego mam obowiązek przyjąć wszystkie stopnie istniejące na świecie, abym mógł wszystko oddać Stwórcy, co nazywa się „służeniem swemu Stwórcy”.