Usłyszano

„Nie będziesz miał w swojej torbie dużego i małego kamienia.” Kamieniem nazywa się właściwość wiary (przecież jest to kamień do ważenia).I to jest właściwość małego, znajdującego się ponad wiedzą. Ale wraz z tym należy powiedzieć, że masz „duży kamień”, to znaczy posiadasz wiedzę. Czyli to, co robisz, nie przypomina już [działań] całego świata. Masz bowiem solidne podstawy, a to jest stan gadlut, a nie katnut – czyli bez podstawy i całego kamienia.

Jednak musi być „mały kamień”. Ale żeby był "cały", czyli żeby go wystarczyło do wypełnienia Tory i przykazań, opierając się na „małym kamieniu”. I tylko wtedy nazywa się go „całym”.

Jeśli jednak jest „mały” i zobowiązuje cię do wykonywania tylko małych czynności, nie nazywa się go „całym kamieniem”.

Gdzie jest duży, a gdzie mały? Przecież jeśli ma małą podstawę, w stosunku do siebie uważa się za małego. Kiedy jednak ma „duży kamień”, czyli ma dużą podstawę, wtedy będzie uważał się za dużego. To znaczy, że jest duży. A „całym kamieniem” nazywa się - gdy staje się godny osobistego zrozumienia.