Usłyszano 13 czerwca 1938 r.

Trudno jest opisać stan w momencie upadku, kiedy cała praca i wysiłek włożony w trakcie całego okresu służenia, od początku do czasu tego upadku, zostaje utracony. Staje się on jak ktoś, kto nigdy nie zakosztował smaku służenia Stwórcy, i jakby to było poza nim, to znaczy, że dzieje się tak z tymi, którzy są na wysokich stopniach. Ale zwykli ludzie nie mają żadnego związku ze służeniem Stwórcy, [ich udziałem] jest tylko dążenie do właściwości materialnego pragnienia, aby otrzymywać, znajdującej się w nurcie tego świata, który obmywa cały świat tym pragnieniem. Należy jednak zrozumieć, dlaczego doszli do takiego stanu. Bez względu na to, czy człowiek się z tym zgadza, czy nie, nie ma żadnej zmiany w procesie tworzenia niebios i ziemi, gdyż rządzi On właściwością "Dobry i Tworzący Dobro". W takim razie, co powstaje z tego stanu?

Należy jednak powiedzieć, że ma to na celu ukazanie wielkości Stwórcy. Oznacza to, że człowiek nie powinien Go lekceważyć. Czyli człowiek powinien zachowywać się z respektem przed wielkością, będąc świadomym wartości i dystansu dzielącego go od Stwórcy. Ponieważ z punktu widzenia zewnętrznego rozumu trudno jest pojąć lub mieć możliwość powiązania i połączenia Stwórcy ze stworzeniem.

A podczas upadku czuje, że nie ma sposobu, aby mógł połączyć się i nawiązać relację ze Stwórcą w sensie scalenia. Czuje bowiem, że służenie jest obce światu. I w rzeczywistości tak jest. Ale "w miejscu Jego wielkości znajdujesz Jego skromność". To znaczy, że jest to powyżej natury, że Stwórca dał stworzeniu ten dar, który pozwala im być w połączeniu i jedności z Nim.

Dlatego, gdy człowiek ponownie zjednoczy się [ze Stwórcą], musi cały czas pamiętać o swoim stanie upadku, aby wiedzieć i rozumieć, docenić i uszanować czas połączenia. Wiedzieć, że otrzymał teraz wybawienie powyżej zwykłego porządku natury.