Usłyszano 18 grudnia 1938 r. 1 dnia Chanuki

Dlaczego widzimy, że w materialnym wielu ludzi pracuje z wielkim zapałem, nawet w miejscu, gdzie istnieje zagrożenie życia, a w duchowości każdy chroni i dokładnie sprawdza swoją duszę?

Co więcej, w świecie materialnym człowiek może pracować, nawet jeśli nie otrzymuje za swoją pracę wysokiej zapłaty, podczas gdy w świecie duchowym człowiek nie może zgodzić się na pracę, jeśli nie wie na pewno, że ma godną rekompensatę za swoją pracę?

Rzecz w tym, że wiadomo, że ciało nie ma żadnej wartości. Przecież każdy widzi, że jest nietrwałe i odchodzi z niczym, no i naturalnie łatwo jest je porzucić, bo i tak nie należy do nikogo. Ale w duchowości istnieje właściwość klipot, która chroni ciało i wspiera jego istnienie, dlatego trudno jest je porzucić. Dlatego widzimy, że świeckim łatwiej jest porzucić swoje ciała i nie widzą w swoich ciałach wartości. Inaczej jest w duchowości. I to jest achoraim świętości, która nazywa się „samopoświęceniem”. Przecież to dzięki niej można zostać nagrodzonym światłem Stwórcy. Dopóki człowiek nie poświęci się w pełni, nie może osiągnąć żadnego stopnia.