Usłyszane 12 października 1938 roku

"Duma człowieka upokarza go". Wyjaśnienie: wiadomym jest, że człowiek został stworzony w absolutnej niskości. Jednakże jeśli niski uznaje swoje miejsce, nie cierpi z powodu swojej niskości. Oznacza to, że takie jest jego miejsce. Podobnie jak nogi, które nie odczuwają żadnej niskości z powodu tego, że zawsze chodzą po śmieciach. I są zmuszone do dźwigania całego ciężaru ciała. Inaczej jest z głową, która zawsze jest na górze. Oznacza to, że one uznają swoje miejsce, dlatego nogi nie odczuwają żadnej niskości, tj. nie cierpią z powodu bycia na niskim poziomie.

Natomiast gdyby chciały być na górze, a są zmuszone być na dole, wtedy odczuwają cierpienie. Takie jest znaczenie słów: "Duma człowieka upokarza go". Bo gdyby człowiek chciał pozostać w niskości, to [ludzie] nie odczuwaliby niskości, czyli cierpienia z tego powodu, że "dzikim osłem rodzi się człowiek". Ale oni chcą być dumni i wtedy odczuwają niskość. I wtedy doznają cierpienia.

A cierpienie i niskość idą w parze. Albowiem jeśli nie odczuwa cierpienia, uważa się, że nie odczuwa niskości. A to dokładnie odpowiada mierze dumy, jaką posiada. Albo chciałby ją mieć, ale jej nie ma - więc odczuwa niskość. I ta niskość staje się później Kli dla wielkości, jak jest powiedziane: "Stwórca króluje, wielkością 'geut' jest odziany". Oznacza to, że jeśli przylgną do Stwórcy, mają odzienie wielkości, jak powiedziano: "Duma 'ge'awa' i wielkość Żyjącemu Wiecznie". Oznacza to, że ci, którzy przylgnęli do Żyjącego Wiecznie, posiadają dumę i wielkość. I tak dalece, jak odczuwa miarę niskości, i zgodnie z wielkością cierpienia, które przechodzi, do tego stopnia jest zaszczycony odzieniem Stwórcy.