Usłyszane
Napisano w Talmudzie1: "Pewien człowiek powiedział do swojej żony: Dopóki nie pokażesz pięknej skazy w sobie. Rzekł rabbi Iszmael, syn rabbiego Josi, że Stwórca mówi, iż nie będziesz mógł przylgnąć do Niego, dopóki nie pokażesz pięknej skazy w sobie". Oznacza to, że zgodnie z pierwszym wyjaśnieniem Tosafot2 zabronione jest rozkoszowanie się z nią, dopóki ona może znaleźć coś pięknego. To znaczy, jeśli człowiek może powiedzieć, że on też ma piękne rzeczy, dzięki którym pomagał Stwórcy, aby mogli przylgnąć do siebie nawzajem. A w takim razie dlaczego nie pomagał drugiemu? Przecież w nim na pewno muszą być [piękne] rzeczy. To znaczy, ma dobrą wiarę albo dobre właściwości, przecież ma dobre serce, pozwalające mu się modlić.
I dlatego [Talmud] wyjaśnia: "Rzekł im: może jej głowa jest piękna?" Czyli, że istnieje zewnętrzny rozum, który jest lepszy niż rozum całego jego pokolenia. "Albo może jej włosy są piękne?", to znaczy, jest pedantyczny wobec samego siebie na grubość włosa. Albo "może jej oczy są piękne?", to znaczy, ma urok świętości większy niż wszyscy jego współcześni. Albo "możliwe, że jej uszy są piękne?" Co oznacza, że nie może słyszeć żadnego złorzeczenia.
1 Traktat Nedarim, 66:2.
2 Traktat Nedarim, 66:2, Tosafot. Dopóki nie pokażesz pięknej skazy 'mum' - innymi słowy, nic pięknego 'meum'. Nic pięknego.
