Usłyszano 19 marca 1944 r.¹, Jerozolima

Istnieją trzy rodzaje ciał w człowieku: 1) ciało wewnętrzne, będące szatą świętej duszy 'nefesz', 2) od klipot Noga, 3) od skóry węża 'miszcha de-chiwja'.

I aby zostać zbawionym od tych dwóch ciał, i móc używać tylko ciała wewnętrznego, istnieje specjalny środek – być w myślach, które odnoszą się tylko do ciała wewnętrznego. To znaczy, aby jego myśli zawsze były we władzy Jedynego, gdyż powiedziano: „Nie ma nikogo oprócz Niego", i [tylko] „On czyni i będzie czynił wszystkie działania"², i nie ma ani jednego stworzenia na świecie, które mogłoby oddzielić go od świętości. A ponieważ on nie myśli o tych dwóch ciałach, one umrą, gdyż nie mają pożywienia i nie mają czym podtrzymywać swojego istnienia. I w tym sens tego, że po grzechu Drzewa Poznania powiedział mu Stwórca: „W pocie czoła swego będziesz jadł chleb"³. Wszak przed upadkiem w grzech siła życiowa nie zależała od chleba.

Podczas gdy później, po upadku w grzech, kiedy przylgnął do ciała od skóry węża, życie stało się związane z chlebem, to jest z pożywieniem. To znaczy, jeśli mu nie dają pożywienia, on umiera. I to [uważane jest za] wielką naprawę, [która dokonywana jest] po to, aby uratować się od wyżej wspomnianych ciał. Dlatego trzeba starać się i dokładać wysiłków, aby o nich nie myśleć. Bo myśli to ich pożywienie. Dlatego powinien myśleć tylko o ciele wewnętrznym, które jest szatą świętej duszy. To znaczy niech przebywa w myślach znajdujących się poza jego skórą. To jest o korzyści tego, kto jest poza jego skórą, poza jego pragnieniem otrzymywania. A za skórą klipot w żaden sposób nie mogą się przylepić. Wszak klipot przywierają do tego, co znajduje się wewnątrz skóry, a nie na zewnątrz skóry. To jest do wszystkiego, co dochodzi do szaty, tego mogą się czepiać. A za wszystko, co nie dochodzi do szaty, do tego przywierać nie mogą.

A kiedy będzie stale przebywać w myślach znajdujących się poza jego skórą, zasługuje na [stan opisany w] wersecie: „I za skórą moją wyryto to 'zot'"⁴. „To" 'zot' – to właściwość świętej Szechiny. A ona znajduje się poza jego skórą. „Wyryto" – to jest ustalone tylko za jego skórą. I wtedy on zasługuje na właściwość „i z ciała mego ujrzę ja Stwórcę mego"4. Bo wtedy on widzi z ciała tego Stwórcę swego. To jest świętość przejawia się w szacie ciała wewnętrznego. I to akurat, kiedy on zgadza się pracować poza swoją skórą, to jest bez żadnej szaty, wtedy zasługuje na szatę. Inaczej – grzesznicy, którzy chcą pracować właśnie w szacie, to jest wewnątrz skóry, wtedy „umierają, ale nie w mądrości"⁵[5]. Wtedy nie mają żadnej szaty i niczego nie są godni.

1. Data żydowska: 24 adara 5704 r.

2. Rambam, 13 zasad wiary, zasada 1.

3. Bereszit, 3:19.

4. Hiob, 19:26.

5. Hiob, 4:21.