Usłyszane w 1943 r.

Napisano: „Wywyższony jest Stwórca, i niscy ujrzą”, co oznacza, że tylko niski może ujrzeć Jego wielkość. Litery słowa „drogi” (jakar) są te same, co w słowie „rozpozna” (jakir), co oznacza, że tak bardzo jak troszczy się o dany przedmiot, na tyle rozpoznaje jego wielkość, gdyż właśnie w miarę jego ważności człowiek ulega natchnieniu. Natchnienie zaś prowadzi go do odczucia w sercu. I w miarę, w jakiej rozpoznaje on tę ważność, rodzi się w nim radość.

Dlatego, jeśli człowiek rozpoznaje swoją nicość – to, że nie posiada żadnych przywilejów w porównaniu ze wszystkimi swoimi rówieśnikami, to znaczy widzi, że jest wielu ludzi na świecie, którym nie została dana siła, by wykonywać świętą pracę nawet w najprostszej postaci, nawet bez intencji i w „lo liszma”, nawet w „lo liszma” od „lo liszma”, nawet w przygotowaniu do przygotowania się do świętości – a on mimo wszystko dostąpił tego, to znaczy dano mu pragnienie i myśl, aby jednak niekiedy wykonywał świętą pracę, choćby w najprostszej formie, jaka może istnieć. Jeśli zatem potrafi on docenić ważność tego, to w mierze ważności, jaką nadaje świętej pracy, w tej samej mierze powinien oddawać chwałę i wdzięczność za to.

Albowiem taka jest prawda – że nie jesteśmy w stanie ocenić ważności tego, iż niekiedy możemy wypełniać przykazania Stwórcy nawet bez żadnej intencji. I wtedy człowiek dochodzi do odczucia wielkości i radości serca. Dzięki chwale i wdzięczności, które za to oddaje, rozszerzają się jego uczucia i zostaje on poruszony każdym momentem świętej pracy, i poznaje, czyją pracę wykonuje. Dzięki temu wznosi się on coraz wyżej.

I w tym tkwi sens słów: „Dziękuję Ci za łaskę, którą mi wyświadczyłeś”, to znaczy za przeszłość. Dzięki temu człowiek może natychmiast z ufnością powiedzieć: „I za to, co uczynisz ze mną w przyszłości”.