Usłyszano w Sobotę wieczorem 1 Sivana,(4 czerwca 1943)

Ograniczenie polega na ograniczeniu siebie, swego stanu, żeby nie pragnąć nadmiernie (wielkich stanów – gadlut), a mianowicie w tym stanie, w którym człowiek się znajduje, on jest gotowy pozostać na zawsze. I to nazywa się wiecznym połączeniem. I nieważne jest, jak wielki stan osiągnął. Przecież może znajdować się nawet w najniższym stanie, jednak jeśli on świeci wiecznie, uważa się, że stał się godny wiecznego połączenia. Natomiast pragnienie do większego nazywa się pragnieniem do nadmiaru.

„I każdy smutek będzie zbyteczny”. Smutek nawiedza człowieka tylko z powodu jego dążenia do nadmiaru. Dlatego powiedziano, że kiedy lud Izraela przyszedł, aby otrzymać Torę, Mojżesz zebrał ich u podnóża góry. (Góra „ar"- od słowa „irurim”- wątpliwości).

Oznacza to, że Mojżesz doprowadził ich do najgłębszych myśli i zrozumienia – do najniższego poziomu. I dopiero wtedy zgodzili się bez wahania i wątpliwości pozostać w takim stanie i iść w nim tak, jakby znajdowali się w największym i najdoskonalszym stanie, i wyrażać przy tym prawdziwą radość, jak powiedziano: „Pracujcie w radości dla Stwórcy”. Przecież w wielkim stanie (gadlut) nie wymaga się od człowieka pracy nad tym, aby był w radości. Dlatego, że w takim momencie radość pojawia się sama.

I tylko w stanie braku (katnut) trzeba pracować nad tym, by czuć radość, pomimo odczucia znikomości swojego stanu. I to jest wielka praca.

Stworzenie takiego małego stanu (katnut) okazuje się kluczowe w narodzinach stopni i ten stan powinien być wieczny. A wielki stan (gadlut) – przychodzi tylko jako dodatek. I niezbędne jest dążyć do podstawowego, a nie do dodatkowego.