Usłyszałem 13 lutego 1941

Wiadomo, że podstawą jest dostarczać przyjemność Stwórcy. Lecz co to jest obdarzanie? Przecież to jest tak powszechne dla wszystkich słowo, a przyzwyczajenie tępi smak. Dlatego należy dobrze zrozumieć, co znaczy słowo „obdarzanie”. Rzecz w tym, że w obdarzaniu człowieka uczestniczy jego pragnienie otrzymywania przyjemności (to znaczy pragnienie „sprawiać sobie przyjemność” można wykorzystywać, jeśli jest ono naprawione). Przecież bez tego nie może być żadnego związku między Stwórcą i stworzeniem, między Dającym i otrzymującym. Nie może być partnerstwa, gdy jeden daje a drugi nie zwraca mu nic w odpowiedzi. Bo tylko wtedy, gdy obaj pokazują sobie miłość, wtedy jest związek i przyjaźń między nimi. Lecz, jeśli jeden pokazuje miłość, a drugi tego nie odwzajemnia, to taka miłość nie może istnieć.

I mędrcy mówią o słowach: „I powiedział Stwórca do Syjonu: Ty jesteś moim narodem!”(Izajasz 51), co należy czytać nie „ty, naród!”, a „z kim jesteś?”. A to oznacza „Z kim jesteś w partnerstwie?” To znaczy stworzenia powinny znajdować się w partnerstwie ze Stwórcą. Dlatego, gdy człowiek chce obdarzać Stwórcę, powinien również otrzymywać od Niego – wtedy jest to partnerstwem, przecież jak Stwórca daje, tak i człowiek daje.

Ale pragnienie człowieka powinno zmierzać do połączenia ze Stwórcą i otrzymania Jego światła i Życia, przecież cel stworzenia – to radować stworzenie.

Jednak z powodu rozbicia kelim w świecie Nekudim, pragnienia wpadły pod władzę egoizmu i klipot. I z tego powodu pojawiły się w pragnieniu, w kli, dwie właściwości:

Dążenie do przyjemności w oderwaniu od Stwórcy – odpowiednio praca wyjścia spod władzy tej klipy nazywa się „oczyszczeniem” (taara).

Oddalenie od duchowych rozkoszy polega na tym, że człowiek oddala się od duchowego i nie ma ku niemu żadnego pragnienia – naprawa tego nazywa się „świętość” (kedusza) i osiąga się ją poprzez pragnienie wielkości Stwórcy. Dlatego, że Stwórca świeci człowiekowi w tych pragnieniach do odczucia wielkości Stwórcy.

I trzeba wiedzieć, że w tym stopniu, w jakim ma on czyste kelim (kelim de-taara), określające jego „nienawiść do zła” (egoizmu), w takim stopniu on może pracować w świętości, jak powiedziano „Kochający Stwórcę nienawidzą zła”.

Wychodzi na to, że są dwie właściwości: oczyszczenie i świętość.

Świętością nazywa się kli, przygotowanie do otrzymania obfitości Stwórcy, zgodnie z Jego planem „radować stworzenia”. Ale to kli odnosi się do stworzenia, przecież w rękach człowieka jest jego naprawa, to znaczy, w jego mocy jest dążyć do dobrego w ten sposób, że pomnaża wysiłki w zrozumieniu wielkości Stwórcy i w analizie własnej małości i podłości.

Wtedy, jak światło, które powinno się objawić w tym kli świętości – jest we władaniu Stwórcy. Stwórca zalewa człowieka swoją obfitością i nie jest w ludzkiej mocy mieć na to wpływ. I to się nazywa „Tajemnice wszechświata należą do Stwórcy”.

A ponieważ zamysł stworzenia nazywany „zadowolenie stworzeń” zaczyna się ze świata Nieskończoności, to modląc się zwracamy się do świata Nieskończoności, czyli do związku Stwórcy ze stworzeniami. Dlatego Ari powiedział, że konieczne jest modlić się do świata Nieskończoności, a nie do Azmuto, dlatego, że Azmuto nie ma żadnego połączenia ze stworzeniami. Przecież początek związku Stwórcy ze stworzeniami rozpoczyna się w świecie Nieskończoności, gdzie znajduje się Jego imię, kli i korzeń stworzenia.

Dlatego mówi się, że modlący zwracają się do imienia Stwórcy. To imię, kli w świecie Nieskończoności nazywa się „wieża pełna obfitości”. Dlatego modlimy się do Jego Imienia, aby otrzymać wszystko, co się w nim znajduje, ponieważ było to dla nas przygotowane od początku.

Dlatego Keter nazywa się pragnieniem ucieszyć stworzenia. A sama obfitość nazywa się Chochma. Dlatego Keter nazywa się „Nieskończoność” i „Stwórca”. Ale Chochma nie nazywa się jeszcze stworzeniem, dlatego, że nie ma w niej jeszcze kli i określa się, jako światło bez kli. Dlatego też Chochma określa się jako Stwórcę, bo niemożliwe jest zrozumieć światło poza kli. A cała różnica między Keter a Chochma jest taka, że w Chochma bardziej ujawnia się korzeń stworzenia.