Radość - jest wskaźnikiem dobrych działań:, jeżeli czyny są dobre, to znaczy święte, nie ze względu na siebie, a tylko ze względu na Stwórcę - to one dają radość i szczęście.

Ale jest również nieczysta siła, klipa. I, żeby określić, czy to pragnienie jest czyste, czy nieczyste (święte, altruistyczne lub ziemskie, egoistyczne), niezbędna jest analiza w rozumie, „w wiedzy”: w czystym pragnieniu jest rozum, a w nieczystym go nie ma. Dlatego, że o nieczystej sile powiedziano: „Inny bóg jest bezpłodny i nie przynosi plonów”. Dlatego, kiedy przychodzi do człowieka radość, on powinien zagłębić się w Torę, żeby objawiła mu się mądrość, opinia i wiedza Tory.

Należy też wiedzieć, że radość jest świeceniem z góry, które objawia się na prośbę (Мa’N) człowieka o możliwość dobrego działania. Stwórca zawsze ocenia człowieka po tym celu, który on teraz pragnie osiągnąć. Dlatego, jeżeli człowiek przyjmuje wolę Stwórcy na zawsze, natychmiast w odpowiedzi na tę decyzję i pragnienie świeci mu Wyższe Światło. Przecież natura Wyższego Światła jest wieczna i stała i ono może świecić tylko wtedy, kiedy człowiek stale posiada dobrą wolę.

I chociaż Stwórca wie, że człowiek w następnej chwili upadnie ze swojego duchowego stopnia, On jednak sądzi go według tej decyzji, którą obecnie przyjął człowiek na siebie. I jeżeli człowiek postanowił przyjąć na siebie całkowicie i na zawsze władzę Stwórcy we wszystkich swoich pragnieniach, (które odczuwa w sobie w tej chwili), to jest uważane za doskonałość.

Ale jeżeli człowiek, przyjmując władzę Stwórcy, nie pragnie pozostać pod nią na zawsze, takie działanie i zamiar nie są uważane za doskonałe i nie może Wyższe Światło w nich świecić. Przecież Wyższe Światło jest doskonałe, wieczne, stałe i nigdy się nie zmienia, podczas gdy człowiek pragnie, żeby nawet ten obecny stan, w którym on teraz się znajduje, nie trwał wiecznie.