Usłyszałem 12 Adara (17 lutego 1943)

Do upadku ciało Adama Riszon pochodziło z Biny de-Malchut de-Malchut świata Asija.

I było napełnione światłem NaRa’N (Nefesz, Ruach, Neszama) świata Brija i NaRa’N świata Acilut.

Po grzechu, ciało (pragnienia) Adama spadło w Miszha de-hiwija (skóra węża) - klipę bchiny dalet (etap 4), nazwaną „prochem tego świata”.

We wnętrze tego ciała (egoistycznych pragnień) przyobleka się ciało wewnętrzne (duchowe pragnienia) – „klipat Noga”, składająca się z połowy dobrych pragnień i z połowy złych. Wszystkie dobre czyny człowieka pochodzą tylko z ciała klipy Noga.

Angażując się w Kabałę człowiek stopniowo przywraca to ciało do pełnego dobra, a ciało Miszha de-hiwija oddziela się od niego. I następnie godny staje się świateł NaRa’N, zgodnie ze swoimi czynami.

Powiązanie świateł NaRa’N człowieka ze Sfirot:

Światła NaRa’N człowieka pochodzą z malchut trzech sfirot: Biny i Z'A i Malchut, każdego ze światów ABJA.

Jeżeli jest on godny NaRa’N światła Nefesz, to otrzymuje je od trzech malchut: malchut Biny, malchut Z’A i malchut Malchut świata Asija.

Jeżeli jest on godny NaRa’N światła Ruach, to otrzymuje je od trzech malchut: malchut Biny, malchut Z’A i malchut Malchut świata Jecira.

Jeżeli jest on godny NaRa’N światła Neszama, to otrzymuje je od trzech malchut: malchut Biny, malchut Z’A i malchut Malchut świata Brija.

A jeżeli jest on godny światła Haja, to otrzymuje to światło od trzech malchut: malchut Biny, malchut Z’A i malchut Malchut świata Acilut.

Dlatego powiedziano, że człowiek rozważa sercem, ponieważ całe jego ciało jest uważane za serce. I chociaż człowiek składa się z 4 rodzajów pragnień: nieżywego, roślinnego, zwierzęcego i ludzkiego, – ale wszystkie one zamieszkały w „sercu” człowieka.

Ponieważ po upadku ciało Adama Riszon spadło w Miszha de-hiwija - klipę bchiny dalet, nazywanej „proch tego świata” - to wszystkie rozważania człowieka, wszystkie jego myśli pochodzą z serca, czyli z ciała Miszha de-hiwija. I kiedy on pokonuje te egoistyczne myśli za pomocą nauki Kabały i pracy nad sobą, (co jest jedynym środkiem do osiągnięcia obdarzania Stwórcy), wówczas te czynności oczyszczają jego ciało (pragnienia) i klipa Miszha de-hiwija oddziela się od niego. A dawna siła popychająca człowieka do duchowego, nazywająca się klipat Noga, i reprezentująca wewnętrzne ciało składające się w połowie z dobra, i w połowie – ze zła, teraz staje się całkowicie dobre. I teraz człowiek osiąga podobieństwo właściwości ze Stwórcą.

I wówczas, proporcjonalnie do swoich działań, człowiek staje się godny światła NaRa’N. Początkowo postrzega on NaRa’N światła Nefesz świata Asija. Następnie, gdy naprawi wszystkie pragnienia mające odniesienie do świata Asija, otrzymuje NaRa’N światła Ruach świata Jecira itd. – aż do osiągnięcia NaRa’N światła Haja świata Acilut.

I za każdym razem powstaje nowa konstrukcja w sercu człowieka. Jeśli wcześniej jego wewnętrzne ciało z klipy Noga było w połowie dobre i w połowie złe – to teraz oczyszcza się to ciało za pomocą nauki Kabały i całkowicie zamienia się w dobre.

Kiedy człowiek miał ciało Miszha de-hiwija, musiał zastanawiać się i rozważać tylko na podstawie nakazów serca. To oznacza, że wszystkie jego myśli były ukierunkowane tylko na to, jak napełnić pragnienia, do których zmuszała go klipa, i nie miał żadnej możliwości myśleć i chcieć wbrew pragnieniom serca. A serce jego wówczas przedstawiało sobą Miszha de-hiwija – najgorszą z klipot.

Ale z pomocą nauki Kabały człowiek staje się godny naprawy – nawet, jeśli zajmuje się nią nie ze względu na obdarzanie, ale ze względu na siebie (lo liszma) – jednak wymaga i prosi Stwórcę, żeby On mu pomógł, czyniąc wszystko, co w mocy człowieka, i oczekuje łaski Stwórcy, który pomoże mu osiągnąć intencję ze względu na obdarzanie (liszma). I cała nagroda, której on wymaga od Stwórcy za swoją pracę – to stać się godnym otrzymać możliwość sprawienia przyjemności Stwórcy. I w takim przypadku, jak mówią mędrcy, „Światło powraca do Źródła”.

Wtedy oczyszcza się ciało Miszha de-hiwija, czyli oddziela się to ciało od człowieka i on staje się godny zupełnie innej struktury – Nefesz świata Asija. Tak, więc mnoży on swoje wysiłki i idzie dalej, dopóki nie osiąganie nowej struktury z nefesz i ruach Biny oraz Z’A i Malchut świata Acilut. Nawet wtedy nie ma innego wyboru, by mógł myśleć o czymś innym niż potrzebuje jego nowa duchowa struktura. Oznacza to, że nie ma on możliwości myśleć o niczym, co jest sprzeczne z jego strukturą, a powinien myśleć i dokonywać działań tylko z zamiarem obdarzania Stwórcy - tak jak zobowiązuje go do tego czysta duchowa struktura. 

Wynika z tego, że człowiek nie może naprawić swoich myśli. Jedynie może naprawić serce, żeby było skierowane wyłącznie do Stwórcy i na skutek tego wszystkie jego myśli będą wyłącznie o tym, jak sprawić zadowolenie Stwórcy. A kiedy naprawi swoje serce, żeby ono i jego pragnienia dążyły tylko do duchowego, wtedy serce staje się naczyniem (kli), w którym panuje Wyższe Światło.

A gdy Wyższe Światło napełnia serce, serce staje się mocniejsze. Tak cały czas człowiek dodaje swoje wysiłki i porusza się naprzód. Dlatego powiedziano, że „wielka to nauka, która prowadzi do praktycznych działań”. Światło otrzymywane podczas lekcji Kabały prowadzi do praktycznych działań - to znaczy, że to światło wraca człowieka do Źródła, co stanowi działanie.

To oznacza, że światło tworzy nową strukturę w jego sercu i poprzednie ciało, które było od Miszha de-hiwija, oddziela się od niego. Wtedy człowiek staje się godny duchowego ciała, gdy wewnętrzne ciało zwane klipa Noga, będące na pół dobrym, na pół złym, w pełni staje się dobre. I teraz człowiek napełnia się światłem NaRa’N, osiągniętym dzięki swoim czynom, mnożąc swoje wysiłki i poruszając się naprzód. 

A zanim człowiek uzyska nową strukturę, bez względu na to, jak bardzo starałby się oczyścić swoje serce - ono pozostaje bez zmian. I wtedy uważany jest za „wypełniającego wolę Stwórcy”. I należy wiedzieć, że praca zaczyna się właśnie od „wypełniania Jego woli”. Jednak to nie jest doskonałością, ponieważ w tym stanie człowiek nie może oczyścić swoich myśli, nie będąc w stanie pozbyć się wątpliwości, bo serce jego – pochodzi z ciała klipy, a człowiek może rozmyślać tylko według nakazów serca.

Tylko światło otrzymywane podczas nauki Kabały wraca człowieka do Źródła. I wtedy dzielące ciało oddziela się od niego, a wewnętrzne ciało - klipa Noga, które jest na pół dobre, na pół złe, w całości staje się dobre. W ten sposób metoda Kabały prowadzi do działania dzięki stworzeniu nowej struktury w człowieku, co też nazywa się praktycznym działaniem.