Usłyszałem w 1 dzień Sukot (27 września 1942 r.) 

Napisano: „I weźcie sobie w pierwszy dzień owoc wspaniałego drzewa, gałązki palmowe, odnogi drzewa liściastego i rzecznej wierzby” (Leviticus 23:40).

Czym jest „owoc wspaniałego drzewa”? „Drzewo” - oznacza sprawiedliwego, który nazywa się „drzewo w polu”. Owoce – są tym, co rodzi drzewo, czyli owoce sprawiedliwych - ich dobre czyny. I powinny one być ozdobą jego drzewa z roku na rok, czyli przez cały rok: „sześć miesięcy w mirrowej oliwie i sześć miesięcy w kadzidłach” (jak powiedziano w „Megilat Ester”), i wystarczy temu, kto rozumie. 

Podczas gdy grzesznicy są jak „paprochy na wietrze”. 

Palmowe gałęzie (palmowe łapy), dwie dłonie - to dwie litery hej imienia Stwórcy HaWaJaH. Pierwsza hej (Bina) i druga hej (Malchut) przy pomocy, których stają się godni „Złotego naczynia, pełnego kadzidła”. 

Gałęzie, łapy (kapot) - od słowa przymus (kfija), kiedy człowiek na siłę przyjmuje władzę Stwórcy. To znaczy, mimo że jego rozum nie zgadza się z tym, ale on idzie „powyżej rozumu” i to nazywa się „przymusowym połączeniem”. 

Palmy (tmarim) od słowa strach (more), co oznacza lęk (irja) - jak powiedziano: „Uczynił Stwórca tak, żeby drżeli przed Nim”. I dlatego gałąź palmowa nazywa się „lulaw”. Przecież dopóki człowiek nie stanie się godny połączenia ze Stwórcą ma dwa serca, co nazywa się „lo-lew” (nie ma serca), czyli nie poświęca swojego serca Stwórcy. A kiedy staje się godny właściwości „lo” (Jemu), od czego staje się „sercem dla Stwórcy”, to nosi nazwę „lulaw”. 

Również powinien człowiek powiedzieć: „Kiedy moje czyny staną się podobne do czynów ojców moich”, wskutek czego staje się godny stać się „gałęzią drzewa świętych praojców” (te same słowa oznaczają „pęd drzewa liściastego”) - trzech gałązek mirtu, nazywanych „adasim”. 

Ale jednocześnie konieczne jest osiągnięcie stanu „gałęzi wierzby rzecznej”, które pozbawione są smaku i zapachu. I należy być szczęśliwym i cieszyć się podobnym stanem w pracy Stwórcy, chociaż człowiek nie czuje w niej ani smaku, ani zapachu. Tylko w takiej postaci nazywa się praca „Literami Jedynego Imienia”, ponieważ dzięki niej są godni całkowitego połączenia ze Stwórcą.