Usłyszałem 26 Adar (7 marca 1948 r.)

W „Szabat Szkalim”, przed świętowaniem Szabatu, powiedział Baal HaSulam, że w Polsce był zwyczaj, zgodnie, z którym wszyscy bogaci ludzie przyjeżdżali w Sobotę zwaną „Szabat Szkalim” do swoich duchowych przewodników, żeby otrzymać od nich monetę (szkalim).

A to, dlatego że nie da się zniszczyć i wymazać Amale-ka bez szkalim, ponieważ zanim człowiek otrzyma szkalim, nie ma w nim jeszcze nieczystej siły Amalek (klipat Amalek). Ale kiedy on bierze szkalim, objawia się mu ogromna klipa nazywana „Amalek” i tylko wówczas zaczyna się praca w ścieraniu Amaleka. A do tego czasu człowiek nie ma, czego ścierać.

I dodatkowo przytoczył wypowiedź Magida z Kozienic o słowach końcowej modlitwy w Jom Kipur: „Ty oddzieliłeś człowieka na początku, tłumaczy się też jak „od głowy”) i rozpoznajesz go stojącego przed Tobą”. Zapytał o to Magid: „Jak można stać bez głowy?” Chodzi o to, że głowa jest oddzielona od człowieka, i jak to jest możliwe? A wyjaśnienie jest następujące: „Będziesz liczył wszystkich synów Izraela” (Szmot 30). A głowę odzyskają pod warunkiem, że dadzą pół szekla, i dzięki temu godni staną się głowy.

A potem zapytał… Dlaczego na posiłek przygotowano więcej wina niż jedzenia? To jest złe, ponieważ powinno „jedzenie przewyższać picie”. Ponieważ picie tylko uzupełnia jedzenie, jak powiedziano: „Zjadł i nasycił się, i pobłogosławił”. Ale tak nie będzie, jeżeli picie przewyższa jedzenie. A chodzi o to, że jedzenie oznacza Hasadim, a picie - Hochmę.

I powiedział również, że sobota przed początkiem miesiąca Adar obejmuje cały miesiąc Adar. Dlatego, „kiedy przychodzi Adar powiększa się radość”. I powiedział, że istnieje różnica między sobotą i dniem świątecznym. Sobota oznacza miłość, a święto oznacza radość. I różnica między radością a miłością jest taka, że miłość istnieje sama w sobie, a radość jest tylko rezultatem rodzącym się z jakiejś przyczyny. I w tej przyczynie jest sedno, a rezultat jest tylko wynikiem tego sedna. Dlatego Sobota nazywa się „miłością i pragnieniem”, a święto – „radością i przyjemnością?”.

Także wytłumaczył swojej żonie odpowiedź rabina Johanana Ben Zakaja, mówiącego: „Ja jestem jakby ministrem przed Królem, a on, rabin Hanina Ben Dosa - jakby niewolnikiem przed Królem i dlatego ma on możliwość modlić się”. I wydawałoby się, że powinno być odwrotnie, że minister ma więcej możliwości wyrażenia swojej opinii Królowi niż niewolnik.

Ale chodzi o to, że „minister” to ktoś, kto już stał się godny osobistej kontroli z góry. I dlatego on nie widzi potrzeby modlitwy, przecież wszystko jest dobrze. Podczas, gdy „niewolnikiem” nazywa się znajdującego się na poziomie wynagrodzenia i kary. I ma on okazję modlić się, ponieważ widzi, że jest jeszcze w nim coś, co wymaga naprawy.

I dodał do tego wyjaśnienie z artykułu z Talmudu (Bawa Mecja), który opowiada, jak jedno cielę prowadzili do rzeźni. Poszło ono, położyło głowę na skraju ubrania rabiego i zapłakało. Powiedział mu rabi: „Idź, przecież w tym celu zostałeś stworzony”. Powiedzieli: „Za to, że nie ulitował się – spadną na niego cierpienia”.

„W tym celu zostałeś stworzony” - oznacza osobiste zarządzanie, w którym nie ma nic do dodania, ani nic do ujęcia, i gdzie cierpienia także przyjmowane są jak błogosławieństwa. I dlatego przyciągnął cierpienia. Gmara mówi, że uniknął cierpień, dlatego że powiedział: „I miłosierdzie Jego - na wszystkich Jego stworzeniach” (Psalm 145).

Pewnego razu, służąca rabiego zamiatała dom i wymiotła będące tam małe szczurki. Powiedział jej rabi: „Zostaw je!”. Napisano: „I miłosierdzie Jego - dotyczy wszystkich Jego stworzeń”. Wszakże zrozumiał, że modlitwa również pozostaje na zawsze, i dlatego miał sposobność się modlić. I dlatego te cierpienia go opuściły.

A pod koniec świętej Soboty wytłumaczył, co było powiedziane w Zoharze: „Przecież wybór Stwórcy padł na Jakuba”. Kto kogo wybrał? I Zohar odpowiada, że „Stwórca wybrał Jakuba” (Bereszit 161, str. 2). Ale Zohar pyta: „Jeżeli Stwórca wybrał Jakuba, okazuje się, że Jakub nic nie zrobił, a było to osobiste zarządzanie z góry?” A jeżeli Jakub wybrał, to okazuje się, że Jakub działał, czyli znajdował się w warunkach wynagrodzenia i kary.

I odpowiedział, że na początku człowiek powinien iść drogą wynagrodzenia i kary, a kiedy skończy etap wynagrodzenia i kary, wtedy staje się godny zobaczyć, że wszystko było konsekwencją osobistego zarządzania nim z góry, i że „Tylko On jeden czyni i będzie czynił wszystko”. Ale zanim człowiek nie ukończy swojej pracy na etapie wynagrodzenia i kary, nie jest możliwe zrozumienie osobistego zarządzania.

I w niedzielę wieczorem po lekcji wytłumaczył przebiegłość Jakuba, o której napisano: „Twój brat przyszedł z oszustwem” (Bereszit 27). I rozumie się, że nie było tu żadnego oszustwa, inaczej nie byłoby napisane o Jakubie: „Wybrany z Praojców”, gdyby był oszustem.

A jego przebiegłość tłumaczy się tym, że człowiek korzysta z mądrości (Hochma), ale nie ze względu na samą mądrość (Hochma), a po to, by czerpać z niej jakąś korzyść, której potrzebuje. I widzi, że nie da się tego osiągnąć w bezpośredni sposób. Dlatego wykorzystuje mądry fortel (Hochma), aby osiągnąć to, co niezbędne. To nazywa się mądrość (Hochma).

Sens tego, co powiedziane, jest taki: „Przebiegły dzięki rozumowi”, czyli posiadający mądrość (Hochma) dzięki rozumowi. Przecież on pragnie otrzymać mądrość (Hochma) nie ze względu na samą mądrość (Hochma), a ze względu na zupełnie coś innego, co zmusza go do przyciągnięcia światła Hochma. Czyli pragnie przyciągnąć Hochma, żeby uzupełnić Hasadim.

Przecież zanim Hasadim uzyskają Hochma, pozostają w małym stanie (katnut). Ale później, gdy człowiek przyciąga światło Hochma i mimo to woli Hasadim od światła Hochma, wtedy Hasadim staje się ważniejsze niż Hochma. I to nazywa się stopniem Ga’R de-Bina, kiedy używa on Hasadim według własnego wyboru. I to oznacza „mądrość dzięki rozumowi”, ponieważ w ISZSu’T Hochma objawia się na poziomie Wa’K, a w Aba we-Ima objawia się Hochma, dlatego że oni wolą Hasadim i pozostają z Hasadim.

A chociaż Bina oznacza naprawę „chafec hesed” (pragnący tylko obdarzać), nie uważa się, że ona sama wybiera Hasadim, ponieważ działa Cimcum Bet (drugie skrócenie), przy którym nie ma światła Hochma. Podczas gdy w dużym stanie (gadlut), kiedy przychodzi światło Hochma, wtedy użyje już Hasadim z własnego wyboru.