Mędrcy powiedzieli, że skoro są łuski, to istnieją również płetwy, jeśli jednak istnieją płetwy, jeszcze nie wiadomo, czy istnieją łuski.
Łuski (kaskeset) - od słowa „kuszija” (pytania). A słowo „kuszija” (pytania) - od słowa „koszi”, ciężar - który powstaje w pracy „ze względu na Stwórcę”. Czyli łuski (kaskeset) - to kelim, w które otrzymuje się odpowiedzi na pytania, dlatego że odpowiedzi odczuwane są nie zewnętrznym rozumem, a wewnętrznym. Wewnętrzny rozum - to Wyższe Światło, które napełnia człowieka, i tylko wówczas uspokajają się w nim wszystkie jego pytania.
Dlatego im więcej człowiek ma pytań, w takim stopniu napełnia go Wyższe Światło. Dlatego kaskeset jest oznaką czystości, naprawy. Przecież tylko posiadając kaskeset człowiek może oczyścić się (z egoistycznych pragnień/żądań), ponieważ pragnie oswobodzić się z pytań. I czyni wszystko, co jest w jego siłach, żeby oczyścić się i stać się godnym wyższego światła.
Snapir (płetwa) jest także znakiem czystości (altruistycznej, „ze względu na Stwórcę”). Ponieważ snapir – pochodzi od słów „sone pe or” (nienawidzący wyższego światła). Przecież, jeżeli w człowieku pojawiają się pytania, to z tego powodu, że nienawidzi wyższego światła. Ale jeżeli ma snapir, nie musi mieć pytań. Ale może nienawidzi on wyższego światła nie z powodu, że go pokonują trudne pytania, a dlatego, że dąży do przyjemności i myśli, że tak czy inaczej i tak nie osiągnie naprawy i wzniesienia.
Dlatego oznakami czystego kli są właśnie i snapir, i kaskeset - razem, kiedy człowiek ma rybę (dag - od słowa „daaga”, troska, niepokój). Przecież ryba - to mięso ubrane w płetwy (snapir) i łuski (kaskeset) – to znaczy wyższe światło świeci w tych dwóch oznakach czystości.
Ale jeżeli człowiek, jakby czyni wysiłki, uczy się, ale nie ma żadnych pytań przeciw pracy „ze względu na Stwórcę”, to oznacza, że nie ma oznak czystości, naprawy. Ponieważ oznakami oczyszczenia są przede wszystkim pytania przeciwko duchowości.
A jeżeli nie ma pytań, to nie ma gdzie umieścić się w nim wyższe światło. Przecież nie ma powodu napełniać go wyższym światłem, ponieważ i bez wyższego światła on widzi się w dobrym stanie.
Dlatego, kiedy faraon, król Egiptu pragnął pozostawić synów Izraela pod swoją władzą, rozkazał, aby nie wydawano im słomy (kasz), z której robili cegły (jak powiedziano: „ I lud poszedł zbierać słomę…”). Przecież w takim przypadku człowiek nigdy nie będzie potrzebował, by Stwórca wyprowadził go z tego nieczystego stanu w stan naprawiony.
