Usłyszałem w 1948 r.

Duchowym nazywa się to, co nigdy nie zniknie. Dlatego pragnienie otrzymywać w jego obecnej formie otrzymywania ze względu na siebie nazywa się materialnym, ponieważ utraci tę formę i nabędzie nową formę – ze względu na Stwórcę.

Rzeczywistość miejsca w duchowym określa się miejscem realności, ponieważ wszyscy, którzy przybywają w to miejsce, widzą jeden i ten sam obraz. W przeciwieństwie do tego wyobrażana sobie rzecz nie nazywa się realnym miejscem, ponieważ jest fantazją i każdy wyobraża ją sobie na swój sposób.

I mówi się, że Tora ma 70 twarzy, co oznacza 70 stopni. I na każdym stopniu Tora przedstawia się zgodnie z tym stopniem, na którym człowiek się znajduje. Jednak świat – jest to realność i każdy, kto wzniósł się na jeden z 70-ciu stopni, z których składa się dany świat, poznaje to samo, co wszyscy, którzy osiągnęli ten stopień.

W książkach kabalistycznych można czasami znaleźć wytłumaczenia zwrotów z Tory, na przykład: „Tak powiedział Abraham Izaakowi…”, i powiedziano, o czym wtedy mówili, i rozjaśnia się, co zostało powiedziane. I powstaje pytanie: skąd wiadomo, o czym mówili do siebie?

A jest to wiadome, ponieważ kabaliści osiągnęli stopień, na którym znajdował się Abraham lub ktoś inny, i dlatego osiągający widzi i rozumie to, co widział i zrozumiał Abraham. Dlatego on wie, co powiedział Abraham.

Dlatego kabaliści wyjaśniają zwroty z Tory, ponieważ oni również osiągnęli ten stopień.

A dowolny stopień w duchowym – jest rzeczywistością, którą widzi każdy, podobnie jak wszyscy, którzy przyjeżdżają do Londynu w Anglii, widzą to, co jest w tym mieście, i słyszą to, o czym się tam mówi.