Pokochaj bliźniego jak siebie- główne (ogólne) prawo Kabały

OGÓLNE I SZCZEGÓŁOWE

To powiedzenie jest jednym z najbardziej znanych i najczęściej cytowanych powiedzeń w dzisiejszych czasach. Wraz z tym nikt nie rozumie jego sensu. Przecież słowo "ogólne" wskazuje na sumę szczegółów, z których każdy, będąc elementem "ogólnego", odnosi się do niego tak, że w połączeniu razem ze wszystkimi szczegółami tworzy to "ogólne".

A jeśli mówimy o "ogólnym prawie Kabały", oznacza to, że wszystkie źródła pisane i naprawa swoich 612 egoistycznych pragnień, które musi wykonać człowiek, stanowią właśnie sumę szczegółów odnoszących się do nakazu "Pokochaj bliźniego swego jak siebie samego".

Ale na pierwszy rzut oka trudno zrozumieć, jak ten nakaz może służyć jako "ogólne" dla wszystkich napraw, które zobowiązuje dokonać Kabała. Co najwyżej może służyć jako "ogólne" dla nakazów dotyczących relacji między człowiekiem i jego bliźnim. Jednak w tej części, która zajmuje się relacjami człowieka ze Stwórcą, jak można ująć je w ramy tego, co zostało powiedziane "Pokochaj bliźniego swego jak siebie samego”?

NIE CZYŃ DRUGIEMU, CO TOBIE NIEMIŁE

I jeśli można jeszcze jakoś pogodzić się z tym, co zostało powiedziane, to jest jeszcze odpowiedź mędrca Hillela, którą dał człowiekowi proszącemu go, aby wyuczył go całej nauki Kabały "dopóki stoi on na jednej nodze": "Nie czyń drugiemu, co tobie niemiłe. Na tym polega cała nauka Kabały. A reszta – to tylko wyjaśnienie, idź i ucz się". Tak więc w tej odpowiedzi wyraźnie widać, że cała nauka Kabały – to wyjaśnienie tego, co zostało powiedziane "Pokochaj bliźniego jak siebie".

Według Hillela i innych mędrców, których opinia ustalała prawa, staje się jasne, że celem nauki Kabały jest wzniesienie człowieka na taki szczyt, aby udało się mu wypełnić warunek "Pokochaj bliźniego jak siebie ". Przecież on wyraźnie mówi: "A reszta – to tylko wyjaśnienie, idź i ucz się", - czyli te objaśnienia mają na celu pomóc nam dojść do wykonania tego prawa.

POKOCHAJ BLIŹNIEGO JAK SIEBIE

I jeszcze powinniśmy wyjaśnić, co stanowi istotę tego, co zostało powiedziane: "Pokochaj bliźniego swego jak siebie samego". Dosłownie to oznacza kochać w takim samym stopniu, w jakim kochasz samego siebie. Ale widzimy, że nikt nie jest w stanie tego wypełnić. Nawet gdyby powiedziano: "Pokochaj bliźniego swego tak, jak on kocha ciebie", to i wtedy niewielu byłoby w stanie wypełnić to w całości, jednakże byłoby to do przyjęcia.

Ale kochać tak, jak kochasz siebie – oczywiście, że zdaje się to być niemożliwym. Nawet gdyby na świecie nie było nikogo, oprócz przyjaciela, to i wtedy to nie byłoby możliwe, a już tym bardziej, kiedy świat jest pełen ludzi. Jeśli człowiek zacznie kochać wszystkich jak siebie, nie pozostanie mu czasu dla siebie, a przecież w swojej miłości do siebie on wypełnia swoje potrzeby w pełni i z wielkim pragnieniem.

Lecz inaczej jest w odniesieniu do potrzeb społeczeństwa. Nie ma on ważnego powodu dla pojawienia się pragnienia pracować na nie. I nawet gdyby miał pragnienie, czy mógłby wykonać powiedziane chociaż w dosłownym sensie? Czy wystarczy mu na to sił? A jeśli tak, to jak Kabała może zobowiązywać do tego, czego wykonać zupełnie nie można?

Ale nie można wyobrażać sobie, że powiedziane zostało na wyrost, ponieważ dano nam ostrzeżenie, do którego się stosujemy: "Nie dodaj do tego i nie ujmij". I z tym zgadzają się wszyscy komentatorzy, interpretując powiedziane dosłownie. Ponadto powiedzieli, że człowiek jest zobowiązany napełniać potrzeby swojego przyjaciela nawet wtedy, gdy brakuje jemu samemu. I wtedy powinien dbać o napełnianie potrzeb swojego przyjaciela, sam pozostając w potrzebie. A w uzasadnieniu polecenia pokochać bliźniego (Talmud Jerozolimski, Traktat Kiduszin) mówi się, że kupujący sobie niewolnika podobny jest do kupującego sobie pana i jeśli ma on tylko jedną poduszkę, zobowiązany jest oddać ją niewolnikowi, nawet jeśli sam będzie spać na ziemi.

JEDNA NAPRAWA

I tu powstaje kilka pytań. Zgodnie z powyższym wszyscy nie wypełniamy wymaganego przez Kabałę. Ponadto nie wypełniamy najważniejszego, ponieważ zajmujemy się szczegółami i nie dotykamy ogólnego. Mędrcy mówią o rozdziale nauki Kabały, odnoszącym się do działań, wiodących do celu, jaki chcą osiągnąć. I dlatego kiedy mówią jedna naprawa, to, niewątpliwie, mają na myśli praktyczną naprawę. - Tylko za pomocą tej naprawy człowiek osiągnie prawdziwy cel – połączenie ze Stwórcą. Tak więc w jednej naprawie staje się godny osiągnąć cel i wypełnić swoje przeznaczenie, ponieważ praktyczny charakter działań oznacza osiągnięcie naprawy egoizmu. Ostatecznym celem jest miłość "do bliźniego jak do siebie", a stopnień natychmiast następujący w ślad za tym to połączenie ze Stwórcą.

I POŁĄCZYĆ SIĘ Z NIM

Jednak wciąż pozostaje niejasność: jeśli celem metodyki Kabały i całego aktu stworzenia jest wzniesienie nikczemnej ludzkości, dopóki nie staniemy się godni tej niezwykłej wielkości – połączenia ze Stwórcą, to przecież początkowo Stwórca mógł stworzyć nas w tej wielkości i nie trudzić wysiłkami w naprawie według metodyki Kabały.

Można to wyjaśnić wypowiedzią mędrców, głoszącym, że korzystający z płodów pracy innych wstydzi się spojrzeć na siebie, ponieważ stracił on ludzkie oblicze... A ponieważ Stwórca jest doskonały, nie może pochodzić od Niego coś niedoskonałego. I dlatego, abyśmy mogli rozkoszować się owocami swoich wysiłków, On przygotował dla nas tę pracę i stworzył stworzenie w tak nikczemnej formie. I za pomocą tej pracy osiągamy naszą wielkość swoimi własnymi wysiłkami, a całą przyjemność, otrzymywaną przez nas od Stwórcy, odczuwamy jako mający do niego prawo, a nie jako otrzymujący prezent.

Jednak zarazem niezbędnym jest zrozumieć, w czym jest źródło odczucia nikczemności w chwili otrzymania prezentu. Można to zrozumieć, wychodząc z dobrze znanego badaczom natury prawa - «natura każdej gałęzi podobna jest jej korzeniowi». Tak że wszystko istniejące w korzeniu będzie pożądane i kochane przez gałąź, i przyniesie jej pożytek. I przeciwnie, od wszystkiego, co jest nieobecne w korzeniu, gałąź będzie dążyć do oddalenia się i nie będzie mogła tego znieść, ponieważ przyniesie jej szkodę. A ponieważ naszym korzeniem jest Stwórca i On nie otrzymuje, a oddaje, to i my odczuwamy siebie niskimi za każdym razem, kiedy otrzymujemy od bliźniego.

Tak że teraz staje się zrozumiałe dla nas, w czym zawarta jest istota powiedzianego - «połączyć się z Nim». Wielkość tego połączenia polega na równości gałęzi ze swoim Korzeniem. I odpowiednio do tego, stan nikczemności - to oddalenie od Korzenia. Innymi słowy, każde stworzenie, idące drogą maksymalnego oddawania bliźniemu, doświadcza niezwykłego wzniesienia, maksymalnie zlewając się ze Stwórcą. I każde stworzenie, idące drogą największego otrzymywania i miłości do samego sobie, jest najbardziej niskie i najbardziej oddalone od Stwórcy.

Naprawę zaś osiąga się poprzez naukę Kabały, którą na początku zajmują się ze względu na siebie, czyli dla otrzymywania wynagrodzenia, a następnie, zdobywając zamiar ze względu na Stwórcę zamiast egoistycznej miłości do siebie, wspinają się na stopień oddawania bliźniemu. A osiąga się tę naprawę natury człowieka za pomocą naturalnego środka, jakim jest zajmowanie się Kabałą ze względu na Stwórcę, przecież powiedziano, że Stwórca stworzył egoizm i dał metodykę Kabały dla jego naprawy, dlatego że światło jej naprawia do podobieństwa do Stwórcy.

W ten sposób stworzenie rozwija się i podnosi na szczyt, aż nie osiągnie takiego poziomu, że całkowicie zatraci egoistyczną miłość i otrzymanie ze względu na siebie, a jego właściwością stanie się oddawanie.

DWIE CZĘŚCI W NAUCE KABAŁY: NAPRAWY RELACJI CZŁOWIEKA ZE STWÓRCĄ I NAPRAWY RELACJI CZŁOWIEKA Z PRZYJACIELEM

I mimo to, że widzimy w metodyce Kabały dwie części: pierwsza - naprawy dotyczące stosunków człowieka ze Stwórcą i druga - naprawy dotyczące stosunków człowieka z przyjacielem, obie dążą do jednego celu - wykonywania działań ze względu na Stwórcę, przecież dla stworzenia nie ma żadnej różnicy, czy pracuje on ze względu na przyjaciela czy ze względu na Stwórcę, ponieważ wszystko odbywające się poza nim ocenia się jako nierealne.

Dlatego człowiek powinien rozpocząć drogę naprawy od działań «ze względu na siebie», a następnie, pod wpływem naprawiającego światła, od intencji «ze względu na siebie» przejść do intencji «ze względu na Stwórcę». Przecież przy osiągnięciu miłości do bliźniego i oddawaniu dla niego osiąga miłość do Stwórcy i oddawanie dla Niego, gdyż nie ma różnicy pomiędzy bliźnim i Stwórcą, przecież wszystko znajdujące się poza ciałem, poza korzyścią dla siebie ocenia się jednakowo, bądź to darowanie bliźniemu, bądź Stwórcy.

A instrukcja «Pokochaj bliźniego jak siebie» jest ostatecznym celem wszystkich działań, ponieważ taka forma i charakter jest najbardziej zrozumiały dla człowieka. I nie można pomylić się w działaniach, ponieważ jest oczywiste, co trzeba czynić. I wie, że jeśli napełnienie potrzeb przyjaciela postawi wyżej napełnienia własnych potrzeb, to to będzie miarą jego darowania.

A dlatego nie stawia sobie za cel «pokochać Stwórcę całym sercem i duszą», ponieważ w rzeczywistości wychodzi na to samo - przecież i przyjaciela swojego on także powinien kochać całym sercem i duszą. Takie jest znaczenie słów «jak samego siebie». Przecież siebie on, niewątpliwie, kocha całym sercem i duszą, a w swoich relacjach ze Stwórcą może się mylić, podczas gdy przyjaciel zawsze znajduje się przed jego oczyma i dlatego swoją postawę wobec niego może ocenić poprawnie.

WARUNEK WRĘCZENIA KABAŁY

Lecz jak wypełnić ten warunek miłości do bliźniego, jeśli na pierwszy rzut oka jest on niewykonalny? Dlatego metodyka Kabały była dana tylko całemu narodowi i po tym, jak każdy i wszyscy razem zgodzili się przyjąć na siebie realizację tego warunku. Przecież jeśli w całym narodzie nie będzie w życiu innej troski, oprócz tego, jak stać na straży interesów przyjaciela, aby on w niczym nie miał niedostatku, i jeśli będą robić to z prawdziwą miłością, oddając się temu całym swoim jestestwem, to niewątpliwie, nikt w narodzie nie będzie miał potrzeby troszczyć się o własne istnienie, dlatego że cały naród będzie troszczyć się o niego.

WSZYSCY W NARODZIE IZRAELA SĄ ODPOWIEDZIALNI JEDEN ZA DRUGIEGO

Dlatego powiedziano, że cały naród jest odpowiedzialny jeden za drugiego. Na pierwszy rzut oka to twierdzenie całkowicie przeczy zdrowemu rozsądkowi. Jakże można być odpowiedzialnym za przewinienia człowieka, którego nawet nie znasz? Z powiedzianego wynika, że metodykę Kabały niemożliwe jest realizować inaczej, jak przy współudziale całego narodu, kiedy każdy staje się odpowiedzialnym za przyjaciela, a nieodpowiedzialni w narodzie powodują to, że dążący do miłości pozostają w egoizmie, ponieważ pozbawieni są pomocy nieodpowiedzialnych. Okazuje się, że jeśli część narodu nie wykonuje nałożonego na nią, to staje się przyczyną cierpień całego narodu. Ale prawem poręczenia okazuje się związany nie tylko jeden naród lub każdy naród wewnątrz siebie, a wszystkie narody świata razem, jak powiedziano: «I napełni się ziemia wiedzą Stwórcy i pośpieszą do Niego wszystkie narody». I dlatego odpowiedzialność nałożona jest na cały świat, tak że nikomu bez pomocy wszystkich narodów świata niemożliwe jest osiągnąć upragnione zakończenie. W ten sposób każda naprawa dokonywana przez jednego człowieka wpływa na cały świat i każda naprawa dokonywana przez jednostkę prowadzi do rozwoju świata i osiągnięcia tego prawa, a naruszenie, którego on dokonuje, cofa cały świat.

DLACZEGO METODYKA KABAŁY JEST DANA NARODOWI IZRAELA

Dlaczego metodyka Kabały dana jest narodowi Izraela i dlaczego nie brały udziału w tym wszystkie pozostałe narody świata? W rzeczywistości osiągnięcie Celu stworzenia nałożone jest na całą ludzkość, nikt od tego nie jest uwolniony. Zjednoczyć się według prawa wzajemnej miłości narodowi Izraela pomogły duchowe odkrycia przodków-kabalistów, następnie czterystuletnia egipska niewola - to zmusiło naród do przyjęcia warunku «pokochaj bliźniego jak siebie». A kiedy przyjęli na siebie miłość do bliźniego, metodyka Kabały została wręczona im dla doskonalenia.

Jednak naród Izraela wykonuje tutaj rolę «przewodników». W tej mierze, w której za pomocą tej metodyki połączy się sam naród Izraela, on przekaże tę metodykę osiągnięcia wieczności i doskonałości pozostałym ludom, nauczy nią narody świata, jak powiedziano: «I wszyscy poznają mnie od małego do wielkiego».