Światło, które emanuje z pism wielkich kabalistów pomoże nam przezwyciężyć dwa wyzwania: upór i skłonność do zapominania cierpienia powodowanego przez egoistyczne zamiary. Modlitwa jest drogą do całkowitej naprawy, którą Stwórca zobaczy w naszych sercach.
Gdy w pełni zanurzymy się w nią, doznamy ulgi i zdobędziemy pomoc, jakiej szukaliśmy - naprawę, której potrzebujemy.
Lecz żeby się poprawić, musimy całkowicie poświęcić się temu staraniu - ciałem, umysłem i duchem. Prawdziwa modlitwa i odpowiedź na nią przyjdą tylko wtedy, gdy człowiek zaangażuje swoje największe wysiłki, oddając się im całkowicie, zarówno pod względem czasu, jak i, co najważniejsze, pod względem mocy.
Tylko dzięki właściwemu studiowaniu Kabały możemy uczyć się tępić nasz egoizm, a tym samym osiągnąć zbawienie. Nasza tęsknota za ulgą w cierpieniu musi być tak silna, że powierzymy się naszym studiom całkowicie, nie mogąc odwrócić się chociażby na chwilę od poszukiwań siebie w mądrości Kabały.
Jednakże, jeśli nie zostaliśmy jeszcze przyparci do muru przez cierpienie, jak przestraszona bestia w swojej klatce, i wciąż w głębi serca tęsknimy za przyjemnością, nie uświadomimy sobie, że egoizm wciąż w nas żyje. Egoizm jest wrogiem, którego musimy pokonać.
Dopóki tego nie zrobimy, nie będziemy w stanie osiągnąć i uczynić, poprzez naszą udrękę, totalnego wysiłku by odnaleźć w Kabale siłę i drogę ucieczki poza granice egoizmu. Wolność nie będzie nasza, dopóki nie rozgromimy ego żyjącego w ograniczeniach.
Jednakże pomimo tego, iż pełni determinacji dla osiągnięcia tego jedynego celu zaczynamy studia, nasz entuzjazm może nas opuścić w ich trakcie. Jak wspomniano wcześniej, nasze pragnienia wypływają z myśli, a umysł działa jako narzędzie pomocnicze. Rozum poszukuje zaledwie środków do spełnienia naszej woli i pragnień serc.
Jaka jest różnica pomiędzy studiowaniem Kabały, a innych systemów filozoficznych? Odpowiedź jest prosta: tylko poprzez studia Kabały możemy odnaleźć siłę, aby wyzwolić się z kajdan egoizmu.
Podczas studiowania jesteśmy w stanie badać najdoskonalszy opis działań Stwórcy, Jego właściwości, nasze własne cechy oraz ich odmienność od tych duchowych. Kabała mówi nam o celu, jaki ma Stwórca wobec swojego stworzenia oraz o sposobach, dzięki którym możemy ulepszyć nasze ego.
Możemy zobaczyć Światło Kabały, duchową siłę, która pomaga nam pokonać egoizm podczas studiowania Kabały. Elementy pozostałych systemów zaledwie wciągają nas, wbrew naszej woli, w dyskusję na temat materialnych działań i kwestii formalnych.
Niektórzy mogą studiować Kabałę tylko po to, aby rozszerzyć swoją wiedzę; w takim wypadku będą w stanie podchodzić do niej tylko jak do bezpośredniego opowiadania. Nie będą mogli przyciągnąć Światła Kabały z przeczytanych stronic. Tylko ci, którzy studiują Kabałę w celu naprawienia siebie odniosą korzyść. Kabała - postrzeganie Stwórcy składa się z dwóch części: spisanych dzieł kabalistów, którzy odczuli już Stwórcę oraz części głównej - ogromnej ilości wiedzy, którą posiedli tylko ci, którzy zdobyli duchowe naczynia i altruistyczne pragnienia, które mogą zostać napełnione duchowymi odczuciami, czy dostrzeżeniem Stwórcy.
Jeśli już po osiągnięciu duchowego wzniesienia wciąż mamy nieczyste pragnienia, dobre aspiracje, które posiadaliśmy w czasie duchowego unoszenia się, pomieszają się z nieczystymi. Ich nagromadzenie zmaleje i dalej stopniowo będzie się zmniejszać, aż do momentu, w którym będziemy mogli pozostawać w stanie nieprzerwanego podwyższenia wyłącznie do czystych pragnień.
Gdy ukończyliśmy już swoją pracę i odkryliśmy przed sobą wszystkie nasze pragnienia, otrzymamy Światło tak ogromne, że zawsze poprowadzi nas ono poza skorupę naszego świata, abyśmy na stałe zamieszkali w świecie duchowym. Jednakże inni wokół nas nie będą nawet świadomi tego faktu. "Prawa linia" oznacza stan, w którym Stwórca zawsze jest dobry w naszych oczach - będziemy usprawiedliwiać kontrolę Stwórcy nad wszystkim. Stan ten nazywany jest wiarą. Od naszych najwcześniejszych prób rozwoju duchowego i podnoszenia się musimy starać się działać tak, jakbyśmy już osiągnęli całkowitą wiarę w Stwórcę. Powinniśmy wyobrażać sobie, że już teraz możemy odczuwać całą naszą istotą, że Stwórca rządzi światem z najwyższą miłością i że cały świat otrzymuje od Niego tylko dobro. Jednakże po zbadaniu naszej własnej sytuacji możemy zobaczyć, że wciąż pozbawieni jesteśmy wszystkiego, czego pragniemy. Rozglądając się dookoła możemy zobaczyć, że cały świat cierpi, każdy człowiek na swój własny sposób.
Pomimo tego musimy zdawać sobie sprawę, że to, co widzimy jest zniekształconym obrazem świata, widzianym jakby poprzez powiększające okulary naszego egoizmu oraz że prawdziwy obraz świata zostanie odkryty przed nami dopiero, gdy osiągniemy stan kompletnego altruizmu. Tylko wtedy zobaczymy, że Stwórca rządzi światem kierując się jednym celem: doprowadzić swoje stworzenia do doskonałego szczęścia.
Wtedy, gdy nasza wiara w absolutne dobro Stwórcy przeważa nad tym, co widzimy i odczuwamy, doświadczamy stanu zwanego "wiarą ponad rozumem".
