Wiedza o Stwórcy, wyższym świecie, czyli Kabała była przekazywana przez kabalistów ustnie i pisemnie. Pierwsza księga Kabały "Tajny anioł" ("Raziel ha-Malach") została napisana przez Adama.
On otrzymał swoją wiedzę bezpośrednio z góry, a nie jak inni kabaliści, wskutek nauki i poprzez wysiłki własnej woli. Pierwszy ze znanych nam kabalistów, tj. ten, który sam pojął Stwórcę, był praojciec - Abraham. On, jak powiada Tora, postawił przed sobą zagadnienia sensu życia i był zaszczycony odkryciem się Stwórcy, wyższego świata. Zebraną przez niego wiedzę i metodykę jej otrzymania przekazał on następnym pokoleniom ustnie w księdze "Sefer Jecira".
Po powstaniu Pięciu Ksiąg Mojżeszowych, Kabała nadal się rozwijała. W okresie między Pierwszą i Drugą Świątynią rozpoczęło się studiowanie Kabały w zorganizowanych grupach kabalistów. Od czasów zburzenia Drugiej Świątyni do naszych dni, historię Kabały można podzielić na trzy okresy rozwoju:
Okres pierwszy odnosi się do trzeciego wieku naszej ery. W tym czasie rabi Szymon bar Jochaj (RASZB'I), uczeń rabi Akiwy, piszę księgę Zohar. Rabi Szymon otrzymał od rabiego Akiwy pełnomocnictwo do przekazania nauk Kabały kolejnym pokoleniom. Słynął wśród współczesnych jako znawca zarówno jawnej jak i tajnej Tory.
Po tym, gdy rabi Akiwa został uwięziony, rabi Szymon i jego syn Elazar uciekli do wsi Pekiin, na północy kraju, gdzie w ciągu 13 lat ukrywali się w jaskini.
Wyszedł on z jaskini z księgą Zohar i z gotowym systemem wykładania Kabały, przekazu wiedzy o świecie duchowym. Do tego momentu pojął wszystkie 125 stopni, które jest w stanie pojąć człowiek podczas trwania swego życia ziemskiego.
Zohar napisany jest w sposób szczególny: w przenośni i w języku aramejskim. Język aramejski stanowi "stronę odwrotną hebrajskiego", jego ukrytą część. Rabi Szymon dyktował, a jego uczeń, rabi Aba, który posiadał specjalny dar wykładania ukrycie, tak żeby go zrozumiały dusze określonego typu, przedstawiał materiał w formie pisemnej.
Następnie księga Zohar została ukryta w jaskini koło Cfatu. Kilka stuleci później odnaleźli ją mieszkający w pobliżu Arabowie. Ucieszyli się z powodu znalezienia papieru, który był wtedy rzadkim towarem i zaczęli wykorzystywać go jako papier do zawijania na targu.
Jeden z mędrców z Cfatu po kupieniu pewnego dnia ryby na targu, wielce zdziwiony zauważył, że ryba była zawinięta w bezceny dokument.
Natychmiast wykupił od Arabów cały pozostały papier i zebrał go w jedną księgę. To właśnie jest księga Zohar, której wersja dotrwała do naszych czasów. Przez stulecia księgę Zohar studiowano tajnie, w maleńkich grupach kabalistycznych. Jako pierwszy wydał ją raw Mojżesz z Leonu, który żył w XIII wieku.
Okres drugi - to okres ARI (XVI wiek). Do czasów ARI Kabałę studiowano tajnie, w niedużych grupach. ARI tym, co głosił nawoływał do masowego studiowania Kabały.
ARI, raw Izaak Luria urodził się w 1534 r. w Jerozolimie. W młodym wieku stracił ojca i razem z matką przeniósł się do Egiptu. Dorastał w domu swego wujka i studiował Torę u słynnego rawa Dawida ben Szlomo ibn Zamra (RADBAZa) i u rawa Becalela Aszkenazi. ARI był wybitnym znawcą Tory.
W 1570 r. AR"I przesiedla się do Cfatu. Mimo młodego wieku, natychmiast zaczyna wykładać Kabałę. Mędrcy z Cfatu, oceniwszy jego wiedzę, uczą się u niego. W ciągu półtora roku, tyle ile istniała szkoła ARI w Cfacie, jego uczeń raw Chajim Vital zapisuje wszystko, co studiowano.
AR"I pozostawił nam fundamentalny system nauczania Kabale, nadający się wszystkim. Korzystając z jego metodyki, każdy człowiek, studiujący Kabałę, może przyjść do celu dzieła stworzenia.
ARI zmarł piątego awa 1572 r. w wieku 38 lat. Zgodnie z jego wolą wszystkie jego dzieła zostały ukryte po to, aby otworzyć je w tym pokoleniu, które będzie tego godne.
W osobie ARI spotykamy się ze zjawiskiem, znamiennym zwiastunom nowego okresu wykładania Kabały: wieszczą początek nowej epoki i wskazują na najbardziej odpowiednią współczesnemu pokoleniu technikę, a z inną starają się ukryć swoje dzieła, by ten, komu są przeznaczone w przyszłości, sam je odkrył.
Sprawa polega na tym, że proces zmiany wymaga dotrzymania dwóch warunków: odpowiedniego czasu i odpowiedniego poziomu dojrzałości dusz, żeby zapotrzebowanie w nowej metodzie nauczania pochodziło od samych dusz.
Wielcy kabaliści odsłaniają nowy system nauczania, wykładają go, jednak ich współcześni nie są w stanie ocenić całej skali dokonanych przez nich zmian. Dlatego częstokroć wolą ukryć lub nawet spalić swoje dzieła.
Wiadomo, że Baal ha-Sulam spalił znaczną część swoich utworów. Jest to niezwykłe odsłonięcie w naszym świecie wyższego, gdy wiedza jest przelewana na papier, który następnie się spala. To, co przynajmniej raz się odsłoniło w postaci materialnej, wpływa na przyszłość i ułatwia swoje powtórne odsłonięcie.
W księdze Szaar ha-Gilgulim przytoczone zostały przedśmiertne słowa ARI o tym, że nakazuje on zajmowanie się Kabałą tylko jednemu ze wszystkich uczniów Chajimowi Vitalowi - ale tajnie i samemu. Chajim Vital zapisał po śmierci ARI wszystko, co usłyszał, nie systematyzując.
Część papierów, 600 stron, ukrył, a inną nakazał pochować ze sobą, a część pozostawił w spadku swemu synowi. Z 600 ukrytych, w następnym pokoleniu jego uczeń raw Cemach zebrał księgę Drzewo Życia i inne księgi. Z wydobytych z mogiły kartek zebrano serię ksiąg Osiem wrót. Następnie raw Cemach wydobył z mogiły pozostałe notatki Chajima Vitala.
W czasach ARI studiowanie księgi Zohar w grupach dopiero się zaczynało. Następnie w ciągu dwustu lat trwał okres aktywnych studiów nad księgą Zohar, pojawiło się mnóstwo kabalistów Polsce i Rosji.
Od połowy ubiegłego stulecia zainteresowanie Kabałą gaśnie, zajęcia Kabałą prawie całkiem się wstrzymują. Raw J.Aszlag pisze o tym w Przedmowie do księgi Zohar i wskazuje na to, jako na przyczynę wszystkich nieszczęść ubiegłego i naszego stulecia.
Okres trzeci - to nauki rawa Jehudy Aszlaga. W dużym stopniu odpowiadają one typowi dusz naszego pokolenia. Raw J.Aszlag lub Baal ha-Sulam, jak nazywają go zgodnie z tytułem ułożonego przez niego komentarza Sulam do księgi Zohar, urodził się w 1885 roku w polskim mieście Łódź.
W młodości nabył głębokie rozpoznanie w jawnej Torze i przez pewien czas był sędzią oraz autorytetem Prawa Żydowskiego w Warszawie. W 1921 roku repatriował wraz z całą rodziną do Izraela.
Przez pewien czas był rabinem rejonu Giwat Szaul w Jerozolimie. Już wtedy zaczął opracowywać swoją naukę, lecz za komentarz do Zohar wziął się dopiero w 1943 roku, gdy katastrofa europejskich Żydów zbliżała się ku końcowi.
W tym czasie świat jeszcze nie wiedział o zagładzie nad Żydami, lecz Baal ha-Sulam już czuł wyższą konieczność wykładania i rozpowszechniania Kabały w naszym pokoleniu, tak by dotarła do każdego człowieka. W Przedmowie do księgi Zohar pisze: "Z całej wspaniałości zostały już tylko drobiny".
Na ocalałych nałożono obowiązek naprawy przyczyn wszystkich nieszczęść, każdy z nas ocalałych, powinien od tego momentu całą swoją duszą wzmacniać wewnętrzną część Tory. Baal ha-Sulam ukończył komentarz do Zohar w 1953 roku. Zmarł w 1954 roku i pochowany został na cmentarzu Ar ha-Menuchot w Jerozolimie.
Starszy syn Baal ha-Sulama, raw Baruch Aszlag (RABASZ) kontynuował prace ojca. Jego księgi zbudowane są na ścisłych wskazówkach ojca. To w pewnym stopniu ułatwia pojmowanie komentarzy, pozostawionych nam przez Baal ha-Sulama.
Raw Baruch urodził się w Warszawie w 1907 roku. W 1922 roku przybył do Jerozolimy razem z ojcem. Dopiero gdy się ożenił, ojciec pozwolił mu zajmować się Kabałą, a następnie prowadzić grupę nowych uczniów. Po śmierci ojca kontynuował jego pracę tzn. dalsze rozpowszechnianie Kabały.
Nie zważając na swoją wyjątkowość w świecie, raw Baruch prowadził skromne życie, pracował będąc szewcem, budowlańcem, urzędnikiem. Strona zewnętrzna jego życia nie wyróżniała się od życia innych ludzi, lecz cały swój czas wolny oddawał nauce i wykładom. Raw Baruch zmarł w 1991 roku.
System opracowany przez Baal ha-Sulama jest idealny dla każdego, a drabina (sulam) stopniowego poznania świata wyższego, którą zbudował swymi utworami, gwarantuje każdemu w ciągu 3-5 lat dojście do poznania świata wyższego. Nauczanie polega na tym, żeby obudzić w nas chęć poznania świata wyższego, a następnie go poznać.
Wiadomo, że wszyscy trzej wielcy kabaliści są jedną duszą, która po raz pierwszy pojawiła się na tym świecie jako rabi Szymon, następnie jako ARI, a w trzeciej wędrówce wcieliła się w rabiego Jehudę Aszlaga. Za każdym razem, gdy następował czas większego odsłonięcia, gdy współczesne pokolenie było do tego gotowe, ta dusza schodziła na dół i dawała światu nowy system, odpowiedni do danego pokolenia.
Rabi Szymon był jednym z największych ludzi swego pokolenia. Wytłumaczył on ponad 3000 tematów w Talmudzie. Te tłumaczenia były wydane i doszły do naszych dni. Jednak księga Zohar po jej napisaniu znikła. Ma to związek z tym, że natura tajnej części Tory jest taka, że może ona być odsłonięta w odpowiednim czasie, gdy odpowiednie dusze przychodzą na ten świat. Tak i Zohar odsłania się nam z czasem.
Każde następne pokolenie jest gotowe do odsłonięcia Zoharu bardziej niż poprzednie. To, co zostało napisane w czasach rabi Szymona bar Jochaja i następnie ukryte, po raz pierwszy odsłoniło się w czasach rawa Mojżesza z Leonu i trwało w dalszym ciągu w czasach ARI, który jako pierwszy zaczął rozpatrywać Zohar w języku Kabały.
Te utwory zostały również ukryte i otworzyły się częściowo, gdy nastąpił ich czas. Nasze pokolenie zostało wyróżnione komentarzem Sulam, który pozwala każdemu studiować Kabałę i osiągnąć swą naprawę już dzisiaj.
W każdym pokoleniu Zohar mówi nam coraz więcej. Coraz bardziej się odsłania i z każdym rokiem staje się bardziej zrozumiały i bliższy schodzącym do naszego świata duszom.
