Vreugde wordt beschouwd als liefde, en liefde is leven. Iemand die een huis bouwt zonder een opening in de muur te maken, zal erachter komen dat hij niet naar binnen kan, omdat er in het huis geen opening is waardoor hij kan binnentreden. Daarom moet er altijd een lege plek gemaakt worden die als ingang kan dienen.

Waar liefde is zou ook vrees moeten zijn, daar vrees de ingang is. Met andere woorden, een mens moet bij zichzelf de vrees opwekken dat hij niet in staat zal zijn om naar het geven te streven.

Het blijkt, dat er één geheel gevormd wordt wanneer beide elementen aanwezig zijn. Anders zou de één altijd willen domineren over de ander, en om deze reden moet men proberen om beiden altijd in één plaats te hebben. Dit is tevens wat bedoeld wordt met dat zowel liefde als vrees noodzakelijk zijn.

Liefde is leven, terwijl vrees waargenomen wordt als dood en leegte. Alleen met deze twee samen wordt één geheel gevormd. Dit wordt beschouwd als “twee benen”; slechts met twee benen kan men lopen.