- 12.05.2012-Прашање: Создателот ја создаде склоноста кон зло и кон добро. Запишано е, „Ја создадов склоноста кон зло.“ Од каде тогаш доаѓа склоноста кон добро?

Одговор: Во реалноста, не постои склоност кон добро. Постои само склоноста кон зло, која првично била создадена од Создателот. Затоа тој нè известува дека ја создал склоноста кон злото. Но ние ја поправаме со помошта на Тората и ја претвораме во склоност кон добро. „Склоност“ е желба. Желбата останува.

Но „зло“ значи дека јас постојано сакам да примам за сопствено добро, и тогаш тоа ме повредува бидејќи се затворам себеси од светот како мало животно, живеејќи ги годините што ги имам за живот. Ова е најмизерниот вид на живот што може да постои во реалноста. Склоноста кон добро значи дека се обидуваме да се обединиме во групата и да видиме дека не сме способни за тоа, и да почнеме да врискаме во заедничка молитва. Тогаш доаѓа Светлината која преуредува и создава единство меѓу нас, и внатре во таа унија, во намерата за дарување, се открива Светлината. Тогаш, наместо склоноста кон зло, имаме склоност кон добро, истата желба, но со намера да се обединиме со соседот.

Од третиот семинар на собирот во Њу Џерси, 12/05/12

- 12.05.2012-Прашање: Под кој услов можеме да ја бараме, црпиме и откриваме силата на Опркужувачката Светлина, Светлината што поправа, која ќе нè поврзе во заедничка гаранција за да можеме да го откриеме Создателот, духовниот свет? Како можеме да ја бараме оваа сила за да нè поправи? Што ни е потребно за тоа?

Одговор: Мора да се исполнат три услови:

1) големина на целта,
2) очај заради сопствените моќи,
3) поврзување со сите пријатели.

Тогаш, сите заедно ќе го постигнеме чувството наречено „молитва на мнозината“, откако сме направиле сé што можеме за да се поврземе. Светлината доаѓа и нè преуредува. Што значи да се преуреди? Значи вистинска молба. Вистинската молба ни ја носи Опкружувачката Светлина. Затоа, според мудроста на кабалата, постои разјаснувачката Светлина, наречена Светлина на АБ-САГ, и постои Светлината која поправа. И тука исто така сé се одвива во две фази. Прво, мораме да направиме сé што можеме. Одржуваме собири, работиме во група, се обидуваме да се поврземе, со тоа повикувајќи ја Светлината која разјаснува што всушност сме. Ни дозволува да ја почувствуваме големината на целта. Во исто време, ни покажува колку ниско се наоѓаме, во состојба каде што не превземаме ни еден чекор напред.

Меѓутоа, овие две точки, големината на целта и очајот од нашите сопствени моќи, создаваат два столба меѓу кои има десет Сфирот. Тогаш, потенцијалот меѓу нив ја активира Светлината која поправа. Оваа состојба се нарекува „молитва“ бидејќи во молитвата има две точки, големината на целта и дознавањето на нашата нискост. Овој внатрешен плач ни ја носи Светлината која поправа, која ги поврзува овие две точки преку Десетте Сфирот и ни го дава целиот сад.

Од собирот во Њу Џерси 12/05/12, Работилница 3

Екранот е многу едноставен..

Прашање: Може ли една личност да стекне анти – егоистичен екран ако тој може да се стекне само преку групата? Или само Создателот може да ни даде екран?

Одговор: Светлината доаѓа преку групата како одговор на мојата молба и гради екран во мене, кој ми помага да се кренам над моето его и да се поврзам со групата. Екранот е поврзувачка алка меѓу мене и групата, или меѓу мене и Создателот, што е едно исто. Ми помага да се кренам над егоизмот и, кога еднаш ќе се издигнам над себеси за да се поврзам со Светлината, со Создателот, со суштината на групата која се открива во центарот на групата. Не ни треба ништо друго освен екранот. Тука е мојата желба и тука е групата во која ги пронаоѓаме Светлината и Создателот, и екранот ми помага да се поврзам со нив. Така влегувам во духовниот свет: во центарот на групата.

Од четвртиот семинар на собирот во Њу Џерси, 13/05/12

- 12.05.2012 -Прашање: Според коментарите ако некој земе мали птици од гнездото кога мајката не е таму, треба да има Мицва. Истражував малку повеќе на таа тема, и коментарите велат дека тоа е така бидејќи кога мајката птица ќе се врати во гнездото и нема да ги најде нејзините чеда, таа вриска до Ха Кадош Барух Ху и го привлекува атрибутот на сожалување (Рахамим) врз целиот свет. Што значи ова во кабалата? На ѕидот на мојата куќа има гнездо со мали птици, и ги гледаме мајката и таткото како влегуваат и излегуваат за да ги хранат децата. Не се осмелувам да ги допрам.

Одговор: Не смееш! Сé ова се одлучува во духовното ниво, не во материјалното. Има голема забуна во извршување на задачите во физичкиот свет; види го Рамбам.

Прашање: Ако религијата е за сите, зошто не ги прифаќа луѓето со нестандардни ориентации?
Одговор: Луѓето ги создаваат религиите и ги експлоатираат. Според тоа, религиите се менувани и манипулирани како што им одговара.

Прашање: Пораснав како христијанин, и од пред три години па досега, ја изучувам кабалата. Меѓутоа, пред неколку дена, еден мој пријател кој е евреин ми кажа дека кабалата била наменета да ја изучуваат само евреите, и дека навистина е грешно ние кои не сме евреи или нееврејска раса да ја изучуваме кабалата, дека така се отворале многу мрачни премини.

Меѓутоа, мене ми е многу пријатно да ја изучувам кабалата. Навистина ми помага да најдам поврзување со Создателот. Не сакам да престанам да ја практикувам религијата на моите родители, христијанството. Моето прашање е: Дали е можно да верувам во религијата на моите родители или барем да задржам одредена почит кон неа, и да можам да продолжам по патот на кабалата, или само тоа можам да го правам?

Одговор: Те молам продолжи, и кажи му на твојот пријател евреин дека не разбира ништо од јудаизмот.

Од собирот во Њу Џерси 5/12/12

  - 01.04.2012

Прашање: Што се подразбира под постоење во друга форма: без тело или надвор од него?

Одговор: Постои информација, нејзин носител и некој кој ја чувствува оваа информација. Секој од нив може да се промени. Информацијата (интелектот итн.) не мора да постои само во протеин, силикон или друг носител, дури не мора да постои ни во материјален носител, ни во мозокот. Информацијата, сама по себе, не е материјална. Само ние ја примаме преку материјален носител. Веќе сме способни да пренесеме информација од протеин, жив носител (мозокот) до нежив. Сета наша еволуција нè води до постепени промени во носителот на информацијата, постепено оддалечување од неговата првична, природна форма: од говор до пишување на различни носители, па и до програмирање и складирање информации во виртуелниот простор. Денес стоиме пред прагот на друга состојба во која телото ќе ја изгуби својата важност, чувствата ќе се пренесат во нова димензија (својството на дарување, додека ја пренесуваме информацијата од мозокот – носителот или, да бидеме попрецизни, квалитетот на примањето, до другиот носител: квалитетот на давање.)

Од утринската лекција од 01.04.2012

-24.03.2012

Прашање: Мислам дека можам да се држам до помислата дека сé доаѓа од Создателот. Тоа што не можам да го разберам е како да ги прифатам со љубов немирите кои ми создаваат болка? Сфаќам дека се добри за мене со мојот ум. Но како можам да додадам љубов? Каде е оваа љубов?

Одговор: Не ја довршуваш активноста, затоа не чувствуваш љубов. Сфаќаш дека немирите веројатно доаѓаат од Создателот, и дека наводно, тоа е добро. Знаеш дека не можеш да му избегаш на немирот, па го прифаќаш. Не го завршуваш со љубов. Не го процесираш тој немир заедно со групата и не го вртиш наопаку, и со тоа да го примиш немирот како израз на љубов. Како кога родителите казнуваат дете, тоа треба да сфати дека тоа го прават затоа што го сакаат. Не го казнуваат него, туку неговото его. Дури сакаат да го издигнат детето над неговото его. Кога ќе се подели на два дела, „ова е моето его а ова сум јас“ и ќе сфати дека немирите се спротивност на егото, тогаш неговото „Јас“ е поблиску до Создателот и чувствува љубов.

Замисли дека си паметно дете кое сфаќа: „Моите родители треба да ме казнуваат за да ме спречат да се однесувам лошо. Не ме казнуваат мене, туку едноставно ми даваат шанса да го надминам моето его.“

Коментар: Кога јас бев дете немав никаква идеја дека некој се поврзувал со мене со љубов. Сé што гледав беше казна.

Одговор: Тогаш стани попаметен! На крајот на краиштата, треба да пораснеш! Треба да дојдеш до состојба кога ги примаш најголемите проблеми и немашности како огромна љубезност и љубов. Многу сум сериозен. Сé зависи само од твојата перцепција! Постоиме во поле на бескрајно добра Светлина. Ништо друго не постои во целиот свет освен ова. Само бесконечна љубов и бесконечна добрина! Но нашата перцепција има маани, и како резултат ги чувствуваме спротивните чувства. Ако се изградиме одново и научиме да разбираме, наместо омраза ќе чувствуваме љубов, наместо зло – добро, и наместо страдање – задоволство.

- 24.03.2012

Прашање: Сиот мој живот барам врска со Создателот. И сега ја чувствувам; сфаќам дека Создателот ми праќа сериозни немири. Има внатрешен дијалог со Создателот. Морам да разберам што Тој сака од мене. Како можам да го разберам тоа, како можам да го почувствувам?

Одговор: Сé што е поврзано со откривањето на единствената Виша Сила, Создателот, исто важи и за жените. Само жените немаат способност да создадат детектор, сензор, чувство на перцепција на Создателот.

Мажите не можат да го создадат тој детектор ако немаат поддршка од жените. Работиме заедно. Жените мора да создадат околина околу мажите: да ги туркаат, убедуваат, помагаат и поддржуваат во сé што можат, но главното нешто е нивната желба. Вашата желба треба да влијае врз мажите. Како сопруга која го праќа својот маж надвор од куќата, го остава да работи и да носи дома приход бидејќи семејството мора да преживее.

Без ова, мажите само би си играле со нивните „играчки“ целиот живот. Заради женската желба светот се развива во овој и во духовниот свет. На жената повеќе ѝ лежи дисеминација. Ако врши дисеминација, ова е нејзината функција: Раѓа, се шири. Правејќи го тоа, таа работи многу подобро од мажите. Верувам дека ова сфаќање е највистинито и точно. Освен тоа, мора да ја поддржува машката група, да се грижи за неа како што мајката се грижи за своите деца да не се караат и тепаат, да ги смири и успокои. Жените исто така мора да се согласуваат. Ако има добар, правилен договор меѓу нив, мажите внатре нема да можат да се караат. Обидете се.

Мажите секогаш чувствуваат мал дел на мајка во секоја жена; тоа останува со нив до крајот на животот. Ако создадете таква еднаква, добра атмосфера, мажите ќе чувствуваат дека во таа околина мора да се однесуваат поинаку. Ако го продлабочите нивното единство, вашата желба наеднаш ќе почне да работи во насока на нивно поврзување, односно, нивен духовен напредок. Замислете само, каква работа вршите и што предизвикувате!

Од конгрсот во Вилнус, Литванија - 24.03.2012

-30.03.201

Прашање: За време на семинарот еден пријател рече дека кога бил дете, си играл со колички и таа игра за него била реалност. Што нè спречува денес да откриеме дека сé што правиме не е игра, туку реалност?

Одговор: Ако навистина си игравме, досега ќе го откриевме Создателот. Целата игра е во групата. До денешен ден се немаме собрано како што треба. Ги вршевме подготовките, и времето не помина залудно. Ја чекавме општата состојба и атмосфера во светот, како и нашата внатрешна подготвеност. Постепено дојдовме до точката каде што можеме да ја сфатиме оваа подготвеност во групата. Таквите групи ќе се множат низ светот. Не постои друг начин ова да се оствари освен во мали групи од десетина луѓе. Ако групата е голема, мора да се подели на десетини и да се ротира. Не е важно до кого седиш бидејќи ја откриваш твојата точка во срцето. Не обрнуваш внимание на животинската суштина на твојот пријател. Тој може да не ти се допаѓа заради неговите наследени квалитети – така е уште подобро. Така полесно се наоѓа контакт со неговата точка во срцето, наместо неговиот телесен дел. Вака треба да работиме, и ова се нарекува „играње со колички.“

Од Конгрсот во Вилнус - Литванија, 30.03.2012

12.03.2012

Прашање: Што се мисли со терминот „претходни реинкарнации“?

Одговор: Зборував за полето преку кое сме поврзани еден со друг. Реинкарнација значи дека генетската информација се пренесува од една генерација на друга, но засега го откриваме само материјалниот аспект од тоа. Меѓутоа, исто така содржи сензорни и рационални информации за светогледот на претходните генерации кој се пренесува на потомците.

Затоа дури малите деца од новата генерација се резултат на претходната, и во себе имаат сé низ што поминала претходната генерација. Значи, развојот на човештвото се одвива преку синџир на генерации. И како што од една генерација на друга ги предаваме материјалните достигнувања во технологијата, науката и уметноста, така го пренесуваме и нашиот внатрешен емоционален и интелектуален развој.

Ова може да се потврди кај новороденчињата. Гледаме дека денес, децата имаат перцепција која одговара на онаа на нашата генерација. Но ако можеме да родиме бебе што припаѓа на период, да речеме, десет генерации пред нас, ќе видиме колку е различно од модерното новороденче во својот потенцијал и способност за развој.

Овој феномен може да се нарече реинкарнација бидејќи личноста пренесува информации од претходниот живот во сегашниот. А што е претходен живот? Тоа е животот кој му се пренесува од претходната генерација.

Да речеме дека пред сто години луѓето имале одредено ниво на интелект и чувства. Се развивале во рамките на својата генерација и починувале. Нивните деца сега припаѓаат на различно ниво на развој. Зошто? Бидејќи една генерација и пренесува на другата не само физичка материја формирана од клетките на таткото и мајката, туку и извесна внатрешна човечка порака. Оваа прогресија на генерации ние ја нарекуваме реинкарнација.

Од КабТВ „Нов живот“ епизода 3,

Како да ја изедначиме генезата (постанокот) со Биг Бенг

11.03.2012

Прашање: Јас сум наставник и сега ја работиме темата „Создавањето на светот“. Само што завршивме со дискутирање за првиот дел од Библијата, „Постанокот“, и сега почнуваме да зборуваме за Биг Бенг. Како да ја објаснам очигледната противречност меѓу создавањето на светот пред 5772 години и Биг Бенг кој се случил пред милијарди години?

Одговор: Биг Бенг се случил пред 14 милијарди години. Бил предизвикан од искра во Горната Светлина, која стигнала до своето најниско ниво и се облекла во егоизам. Искрата ја содржела сета материја и енергија од нашиот свет, од кои подоцна се развил целиот универзум.

Тогаш, отприлика пред 4 милијарди години, нашата планета се појавила од згуснувањето на честичките. Се ладела милијарди години сé додека не се создала атмосферата и животот. Ништо од ова не било случајност. Сите акции и настани се остварување на информациите кои ги содржи таа почетна искра на Светлината. Следни се појавиле неживите и растителните нивоа на природата, проследени со животинското ниво на природата а потоа и човечкото суштество. Сé се случувало последично, како што е објаснето во теоријата на Дарвин, освен тоа дека причината за појавувањето на секој вид била информацијата која првично била всадена во искрата на Светлината. Оваа искра првично ги содржела сите информации за целиот наш универзум.

Меѓутоа ние можеме да ја набљудуваме само надворешната појава на еден вид од друг, и ова неточно го толкуваме, мислејќи дека тој вид еволуирал од друг, кога всушност, тоа се случило заради остварувањето на информациските гени (Решимот).

Како што Ари напиша во неговата книга „Дрвото на животот“, човечкото суштество се појавило од мајмунот пред стотици илјадници години (види Дел 3 од Талмуд Есер Сефирот). Меѓутоа, првиот Човек, што значи првата личност што го постигнал Создателот пред 5772 години, бил Адам. Неговото име доаѓа од зборот Едаме, што значи „сличен на Создателот.“ Овој датум го славиме како Нова Година, оттука почнува нашата хронологија. Тоа е затоа што почнувајќи од тој датум, во текот на 6 илјади години сите луѓе мора да го достигнат нивото на Создателот – целосната корекција на нашиот егоизам.

06.03.2012 -

Прашање: Постои ли надеж дека нашите стремежи и вредности кон кои сега се стремиме ќе бидат пренесени на нашите деца, а од нив на нивните деца? На крајот на краиштата, гледаме дека сé оди во надолна линија.

Одговор: Природата нема да умре, животот ќе продолжи. Ќе мора да живееме во нашата сегашна димензија, која ќе ја чувствуваме сé додека не завршиме со нашето поправање.

Затоа, не се грижи за крајот на светот, што ќе остане или нема да остане за нашите деца и внуци, и дали овој свет ќе постои за наредните генерации. Нашиот свет ќе престане само кога повеќе нема да ни е потребен. Односно, кога последните луѓе ќе завршат со поправањето, целото човештво што постои во тој момент истовремено ќе почувствува дека тоа е последната поправка која ги доближува заедно во една идеална глобална заедница и им овозможува да почнат да го чувствуваат постепеното исчезнување на овој свет.

Но уште порано, до степенот до кој човекот се поправа себе си и станува интегрален, нашиот свет исчезнува од неговите осети. Меѓутоа, не „исчезнува“ целосно, туку само како свет на управување, како светот кој има некаква важност, посебна намена, покрај тоа што ни овозможува да се искачиме повисоко.

Овој свет ќе исчезне од нашата перцепција само кога ќе завршиме со нашето поправање во него. Всушност не ни постои; постои во нашите сетила. Ние посакуваме да ја постигнеме оваа состојба.

Зошто зборуваме за нашите деца и внуци? Истото ги очекува и нив. Тоа е постојано движење, сé до последното поправање.

Значи нема од што да се плашиме, нема потреба да правиме планови. Уште многу малку сфаќаме од сé ова. Прави тоа што мораш денес – најдобро е така.

Од лекциите во недела

24.02.2010 - Арава конгрес

Прашање: Кога се спојуваш во групна дејност, понекогаш се чувствуваш обединет со пријателите дури и во твоите мисли, но во последен момент чувствуваш дека нешто недостасува, напор во напорот, последната капка. Како можеме да ја постигнеме оваа последна капка за да стигнеме до општиот плач, за да можеме да ги отвориме нашите срце еднаш и засекогаш?

Одговор: Последната капка е токму моментот на раѓањето, моментот на прогонот од Египет и е најтешка. Човекот е подготвен да оди скоро до самиот крај, и тогаш гледа ѕид пред него, нешто што не може да го надмине, и наеднаш наоѓа секакви изговори. Неговата склоност кон зло му вели, „Мораш да се погрижиш уште за ова и ова, уште не си ги научил сите Студии на десетте Сефирот, сé уште не ги знаеш сите Шамати написи, мораш да направиш уште многу работи,“ и така натаму.

Исто е и во однос на пријателите, што значи дека кога ќе дојдеш до точката каде што ќе можеш да го скршиш своето его и да се поврзеш, да направиш поврзувачка точка меѓу тебе и пријателите, не можеш да го направиш тоа. Да создадеш точка на поврзување значи дека оваа капка лепило сега ќе падне врз врската меѓу тебе и твоите пријатели, и ќе ве залепи заедно во единствена целина. Не можеш да го направиш тоа. Во последниот миг наеднаш се повлекуваш.

Само групен напор може да помогне. Затоа молитвата на поединецот не помага. Молитва треба да биде „молитва на многумината,“ кога се молиш за пријателите а не за себе, и кога целата група или поголемиот дел од групата се моли заедно. Но ти ни зборуваш за поединечен труд. Можеш да ми зборуваш за поединечен труд во наредните илјада години, и ништо нема да ти се случи. Насоката е позната но е погрешна бидејќи не се грижиш за поврзувањето со пријателите.

Од конгресот во Арава - 24.02.2012

24.02.2010 - Арава конгрес

Прашање: Сите луѓе кои се собрани овде и целиот свет Кли всушност се отсликани внатре во мене. Сите тие сакаат само едно нешто: да го достигнам Создателот. Па зошто јас не го сакам тоа? Излегува дека јас ја повлекувам таа граница, но дали навистина постои?

Одговор: Границата е во моето срце; тоа е психолошка граница. За каков вид на Максом (граница) зборуваме? Moрам да го сменам своето гледиште од тоа да се гледам себе си и да почнам да гледам во пријателите. Оваа примена, оваа инверзија која морам да ја направам се нарекува Максом.

Но ако направиме заеднички напор за да почнеме на овој начин да се однесуваме кон општеството, да гледам на тоа како поважно од самиот јас и да дозволам да влезе во моето срце, тогаш оваа групна мисла ми помага. Ова се нарекува „секој човек ќе му помогне на својот пријател,“ и оваа групна мисла на сите им дава моќ да ја изведат. Како што вели Рабаш дека во секој од нас постои многу мала духовна моќ. Оваа инверзија има многу мала моќ, но заедно, кога сите добиваат моќ од другите, ќе успееме.

Ќе правиме групни напори, секој сам и сите заедно, во светот Кли, во сите негови делови, во сите негови видови, сите ние заедно. Така се прави тоа. И сигурно, сигурно ќе успееме. Ништо нема да нè спречи. Тоа е нашето единствено слободно дејство. Создателот го очекува тоа од нас; светот го очекува тоа од нас, иако сé уште не го сфаќа тоа.

Тука нема ништо друго освен фактот дека секој треба да се спои со другите или да им дозволи на сите да влезат во неговото срце. Ако сите размислиме за тоа, ќе видите какви ќе бидат резултатите. Почнавме да го пречекоруваме Максомот, па ајде да се потрудиме. Ова е тоа што го правиме тука и сега.

Од конгресот во Арава - 24.02.2012

 

 24.02.2012 Арава конгрес

Молитвата на многумина значи молење за другите. Ќе излезеш од темнината само ако се грижиш за другите. Ова е нашата единствена задача. Но погледнете низ што сме требале да поминеме низ историјата во нашата еволуција од различни удари и подготовки, додека не го постигнеме ова. И каква цел има сето ова, науката, технологијата, сите овие кризи, економските проблеми, сé? Од негативноста на сé околу нас ќе сфатиме дека нема друг избор освен да се поврземе.

Не можеме да се поврземе директно. Само кога човекот ќе ги испита дела и ќе сфати дека се залудни, тој е подготвен да се впушти во духовната работа. Дури и тогаш тој не е подготвен, но доаѓа во групата и таму добива моќ. Добива позитивна и негативна моќ и тогаш е подготвен за поврзување.

Секако, тоа се прави со удари. Сите чуми на Египет се за поврзување. Доживуваме разочарувања како група и поединечно, и тоа е затоа што треба да ја сфатиме сопствената беспомошност и да разбереме дека не постои друг начин да напредуваме освен преку поврзување. Само тогаш ќе бидеме подготвени да го напуштиме Египет. Преку сите страдања, сите чуми на Египет за кои сме читале, сета макотрпна работа, и тогаш кога сакале да изградат прекрасни градови, со тежок, неисплатлив труд, тие одеднаш откриле дека не добиваат ништо од тоа. Сите години поминати во гладување, сите чуми се во нивното его кое не им дозволува да се поврзат.

Колку чуми треба да доживеат додека не сфатат дека нема друг избор освен да избегаат – во темнината, без разлика каде и како – само да избегаат? Но оваа работа може лесно да се направи. Ние сме на различно ниво на развој од нивото за кое зборува Тората. Не мора сето тоа физички да го искусиме. Веќе поминале низ тоа. Секоја духовна акција мора да има копија во телесната реалност, и оваа акција веќе се случила во историјата, па сега може да се случи само во духовноста.

Значи нашиот пат е многу пократок. Остана само духовниот труд без страдање во материјално ропство, талкање во пустината, и без поминување низ сите тие фази. Останува само да направиме духовен труд и да се поврземе!

Од конгресот во Арава - 24.02.2012

 24.02.2010 -  Арава конгрес

Прашање: Што претставува малиот труд што треба да го направи секоја личност за да го отвори своето срце и конечно да го открие влезот во духовниот свет?

Одговор: Прво и основно, морам секој да го вклучам во срцето. Можеш да размислуваш за тоа или да го чуваш во чувствата. Сé зависи од тоа како работиш во срцето и умот. Можеби нема да сакаш да останеш во чувствата; зависи од личноста. За мене, помага кога си давам причина бидејќи ги зајакнува моите чувства. Впивам сé во моето срце и се присетувам дека целиот универзум се состои во личноста, и дека тој го отелотворува целиот свет. Ги вклучувам сите мои пријатели во срцето бидејќи засега не можам да го вклучам целиот свет. Ако имам стремеж кон моите блиски пријатели, тогаш без сомнеж и тие поседуваат стремеж кон мене. Не ни мора да зборуваме за тоа. Навистина почнувам да чувствувам дека тие постојат во мене, како мајка која го чувствува нејзиното чедо внатре во неа.

Според тоа добивам попрецизна перцепција на реалноста, која постои во мене. Баал ХаСулам пишува дека сликата за светот се создава во задниот дел на мозокот а чувството на светот во нашето срце. Не постои свет надвор од моите чувства.

Моето срце е Малхут на светот на Бесконечноста, но ако ги вклучам сите во мене, тогаш станувам Адам ха Ришон (првиот човек) и сликата на Создателот се открива внатре во мене. Мојот материјал ќе го добие обликот на Адам и кога обликот на Создателот ќе се облече во неа, тоа се нарекува срастување на Создателот со созданието, или обединување на Зеир Анпин и Малхут.

Добивам потврда од секој крај дека сé што треба да направам е да ја апсорбирам реалноста во мене. Ова почнува со работење со пријатели бидејќи можеме да си влијаеме и помагаме еден на друг. Првото отворање на срцето зависи од моето разбирање на фактот дека немам друга опција. Рацете ми се кренати во очај, гледајќи дека не сум постигнал ништо. Сигурен сум дека не постои друг начин да стигнам до изворот на животот и да ја постигнам неговата цел. Затоа, подготвен сум да се отворам.

Иако може да се случи да одлучиш дека сé уште не си ги искористил сите опции. Ова е бидејќи егоизмот на човекот секогаш се труди да го убеди дека сé уште сам може да постигне успех со помош на други средства. Човекот се согласува да се обедини со пријателите само откако станал целосно разочаран. Тоа е последното нешто што ми останува да го направам. Ако се разочарам од сите мои соништа, ако сите мои обиди да успеам завршат со неуспех, само тогаш како резултат на мојата безнадежност, очај и огромниот притисок се согласувам да се обединам.

Ова е слично на мало дете што радо би останало во утробата на мајката, не сака да си замине, но притисокот го турка надвор од неа! Мислите ли дека синовите на Израел сакале да го напуштат Египет? Додека биле во пустината тие зажалиле зошто го напуштиле Египет затоа што таму имале сé. Никој не сака да се роди во духовниот свет бидејќи сите сме егоисти. Преминот е многу тежок и затоа е толку тесен (Цар) и се нарекува „родилни болки“ (Цирим).

Се вели дека бремена срна оди високо во планините и додека не дојде змија да ја касне, срната не може да роди. Змијата го претставува најлошиот вид на егоизам, и сé додека не е откриен во човекот, тој не е подготвен да се роди.

Од лекциите на конгресот во пустињата Арава - 24.02.2012

 06.03.2012-

Желбата за духовност не се наоѓа внатре во материјалното тело. Желбите воопшто не се внатре во телото.

Прашање: Еднаш гледав филм каде што инсталираа микрочип во мозок на мајмун, и како резултат си зема банани користејќи вештачка рака. Тогаш сфатив дека моето тело не постои бидејќи може да биде исто толку вештачко. Во овој случај, каде се наоѓа желбата да се открие Создателот која сега ја чувствувам во мене?

Одговор: Желбата за духовност не се наоѓа внатре во материјалното тело. Желбите воопшто не се внатре во телото. Го заменуваме биолошкото, живо тело, кое функционира според природните инстинкти, карактерот и склоностите кои ги одредуваат неговите природни желби и потреби со желбата која е исклучена од телото и припаѓа на постигнувањето духовност.

Нашето тело е животно, како мајмунот со бананата. Но кога ќе се разбуди нова желба во нас, над нашите животински потреби, таа е на целосно различно ниво и не е внатре во телото. Телото може да живее или да умре, но ништо не се случува со духовната желба. Животинското тело живее и умира, и сите негови животински желби, стремежи и цели умираат заедно со него. Но исто така постои желба наречена „точката во срцето“ која мора да ја развиеме. Ако ја поврземе со други желби како неа, кои постојат во другите, тогаш ќе изградиме заедничка желба од нив во која е можно да се открие духовниот живот.

Имам капка духовно семе, наречено „точката во срцето.“ Можам да му помогнам да расте со додавање повеќе и повеќе „месо“ во него, исто како што бебето расте од капка семе во мајчината утроба. Па како можам да го прикачам духовното месо на мојата точка, капката духовно семе? За да го направам тоа морам да се поврзам со другите. На тој начин ќе го изградам садот на мојата душа и ќе почнам да живеам во него, внатре во оваа нова желба која ја имам собрано.

Ако не го изградам, тогаш ќе останам таа првична капка семе, само со информацискиот ген Решимо, и повторно ќе се вратам и ќе поминувам низ животните циклуси, еден по друг, добивајќи можност да ја развијам таа капка. Моето животинско тело само ја придружува капката семе, точката во срцето. Затоа, престани да се фокусираш на твоето тело и дај му го тоа што треба да го добие за да живее нормален живот. И посвети го целото твое внимание на точката во срцето, како да ја поврзеш со други точки за да изградите општ сад од нив за откривање на духовниот свет. Што се однесува до микрочиповите, остави им ги на мајмуните.

Од Арава конгресот - 24/02/2012

02.11.2011 -
Прашање: Важно ли е да се има некаква задача на конгресот?

Одговор: Тоа е најважно од сè друго, како што знаеме од историјата на Јешуа Бен-Нун, кој станал ученик на Моше, благодарение на тоа што му помагал да ги учи другите, разместувајќи клупи во салата.

Затоа е многу важно да се работи на дежурство, секаде, па дури и на час – од тоа човек многу добива. Тој добива награда, заработена со сите заедно затоа што ги служи сите. Ова е надворешна форма на помош и соединување која постои без сомнение. Што имам во внатрешните намери и дали навистина сакам да се соединам и со сите да се прегрнам – тоа сè уште не е познато. Но ако исполнувам задача од која имаат корист сите, значи јас сум соединет со нив и им давам. Ова е давање!

Затоа, не треба да се избегнуваат дежурствата. Напротив, обидете се барем малку да учествувате во нив – тоа е многу корисно. Тука веќе е невозможно да се сомневаш дали извршуваш реално дејствие.

Од лекцијата според статијата “Љубов кон Создателот и создаденото суштество“ 02.11.2011

02.11.2011 -
Прашање: Колку е важна подготовката за претстојниот конгрес за духовен напредок?

Одговор: Подготовката за следното ниво решава сè!

Ова го гледаме по состојбата на планината Синај, каде што ги прашуваат: „Дали сте спремни за конечното поправање?" Бидејќи соединувањето како еден човек со едно срце значи да се достигне крајот на поправањето, Гмар Тикун. Ако сте спремни за тоа, треба да постигнете сила на желбата за 600.000. Секој треба да каже: „Се обврзувам да се соединам со останатите до тој степен, што ќе го поправам своето зло и ќе го претворам во добро, во сила за соединување – до совршена состојба". А во совршена состојба силата на мојата желба треба да порасне за 600.000 пати.

Тука не станува збор за количина, за тоа колку луѓе притоа ќе бидат – двајца, две илјади или навистина 600.000. Дури и да се соберат 7 милијарди за да се соединат – силата на секого ќе се нарекува „600.000". Само под услов да бидеме спремни да се согласиме за да станеме како еден човек со едно срце – тогаш ќе добиеме Светлина која се враќа кон Изворот.

Затоа треба да се подготвиме и кога ќе пристигнеме на конгресот, веќе да имаме таква желба, таква подготвеност! Така што јас би бил спремен да учествувам во тоа заедно со другите и би посакувал да привлечам Светлина, која до тој степен ќе подејствува врз мене што ќе ме соедини со другите. Кога Светлината ќе оствари такво соединување, таа наместо околу нас, ќе стане внатрешна, ќе се појави внатре во нас. На тој начин ние ќе постигнеме духовно откривање.

Тоа ќе биде откривање на дејствието на Светлината кое се нарекува внатрешна Светлина, а исто така и Извор на Светлината, односно откривање на Создателот. Од откривањето на Светлината, јас ќе добијам разни чувства и ќе сфатам што е тоа десна линија, лева линија, Хасадим, Хохма, каква е мојата сегашна состојба, ниво, процес!

Секое откривање го содржи во себе целиот тој процес од почеток до крај – како на холографска слика. Во него има сè, дури и мал дел од Светот на Бесконечноста. Всушност, јас од првото ниво откривам сè, почнувајќи од него па натаму јас веќе сфаќам каде се наоѓам, го чувствувам тоа. Нека се и само почетни чувства, но јас веќе сум на патот. И овде веќе сè зависи од подготовката.

Од Статијата “Љубов кон Создателот и создаденото суштество“ - 02.11.2011

Конгрес во Торонто. Предавање бр.5 17.09.2011 -

Прашање: Како да се уверам дека сум успеал да се издигнам над разумот?

Одговор: Да се издигнеш над својот разум, значи да влезеш во разумот на другиот. Ние сме во светот на Бесконечноста. Јас сум еден од сите. Останувајќи внатре во себе, јас живеам во својот разум, во грижата за себе, во мислите за себе, во потера за лична корист. Таква е нашата обична состојба. Потсвесно и свесно ние мислиме само за тоа. Се разбира, во сферата на моето Јас влегуваат и децата, сопругата, блиските, другарите, можеби и народот и државата во која живеам.

Ова е условено од тоа, колку зависам од опкружувањето и во кој степен сум подложен на нивното влијание. Во соодветна мера јас ги внесувам нив во сфаќањето на своето Јас. Што значи издигнување над својот разум? Значи дека преоѓам во разумот, во желбата на другиот, наместо да се наоѓам во самиот себеси. Јас целосно му стојам на располагање. Тој за мене е на прво место, а јас, во својство на исполнител, сум на второ. За мене тој е омиленото детенце, а јас сум како неговата мајка.

Од прашањата на конгресот во Торонто 17.09.2011

09.09.2011 -
Прашање: Каде се наоѓа местото на духовниот свет?

Одговор: Местото на духовниот свет е желбата која е слична на желбата на Создателот. А местото на материјалниот свет е желбата која е спротивна на Создателот. Местото е желба која била создадена. Освен желбата, нема ништо. Ние сме само желба. Мене само ми се чини дека јас постојам, дека имам свое физичко тело и околу мене цел свет: нежив, растителен, животински, луѓе, а желбата едноставно е она што сакам.

Но не, целиот свет околу мене исто така е мојата желба, само во различни видови. Затоа оваа желба ми се претставува во разни, материјални форми. Меѓутоа материјата исто така е желба. Секој атом е желба, негативните полнења, позитивните, нивниот меѓусебен однос – сето тоа е желба, која се појавува во моите чувства како некоја независна материја. Но, всушност постои само мојата желба – една желба внатре во друга. Постојат поедноставни и посложени желби кои дејствуваат само инстинктивно, благодарение на природната сила во нив и желби кои дејствуваат според целата програма, односно кои вклучуваат не само желба туку и програма за нејзино дејствување. Затоа желбите се соединуваат и се разделуваат, градејќи меѓу себе секакви форми. Но сè е само желба.

Самиот јас, кој се чувствувам себеси и своето опкружување, овој свет, исто така е само желба и ништо повеќе. Внатре во својата желба јас чувствувам разни други желби кои имаат други форми. Во однос на мојата желба, тие желби се помали од мене, затоа што јас најнапред се чувствувам себеси, а сите останати на пониски нивоа. Затоа сите тие се вклучуваат во мојата желба, раѓајќи во мене разни ликови и состојби. Поголемата желба ја проголтува помалата и во неа таа предизвикува разни појави. Освен желбите, друго ништо нема.

Физиката сега доаѓа до заклучок дека нема ништо освен поле на сила. Но полето е токму желбата. Внатре во тоа поле ние чувствуваме секакви промени кои ни ја сликаат целата реалност. Ние едноставно сме навикнати да живееме во таа слика и не сфаќаме дека таа е привидна, па затоа овие појави кои се случуваат внатре во нашата желба ги нарекуваме наш свет.
Од утринската лекција според статијата  “Шамати“ - 09.09.2011

07.09.2011 -
Прашање: Луѓето никако не можат да се согласат што е правична распределба – секој си има своја „правичност". Како може да се утврди таа?

Одговор: Навистина, како може да се разбере што е правична распределба кога на некој му е потребен 1 леб дневно, а на друг 5? Тоа зависи од навиките и вродените својства на човекот. Постојат брзи и снаодливи луѓе кои за два часа можат да заработат толку, колку што друг не може ни за една недела. Некој има такви добри способности, со кои добива прекрасна специјалност и многу заработува, а друг останува едноставен работник. На секој чекор гледаме такви разлики, затоа што сме различни по својата природа, па затоа и прашањето што може да се смета за правична распределба е широко.

Ако би можеле да го скенираме човекот и да направиме негова целосна, точна карта од какво исполнување тој има потреба, а потоа да се исполни секој, доколку имавме таква технологија и можност, тогаш би немало ништо подобро! Тогаш сите би се увериле дека се исполнувани на еднакви делови – нека не е во целост, туку 50 – 80%, но сите подеднакво. Но, немаме таква можност! Излегува дека на некого даваме повеќе отколку на другиот, но врз основа на што? Затоа што тој повеќе заработил? Но, тој е создаден способен од природата.

Ние не ја гледаме и не ја чувствуваме таа неправедност. Ако зборуваме за еднаквост, тогаш предвид имаме исти надворешни услови за сите. Но тоа е неправилно! Тогаш излегува дека не е можно да се создаде еднаквост и општествена праведност. Општествената праведност, еднаквоста може да бидат само релативни. Но, за да ја оценам таа пропорционалност, јас треба да бидам на крајот од поправањето, кога ќе се вклучам во сите и ќе ги знам надежите на секоја душа како своите сопствени надежи. Тогаш ќе можам пред себе да ги видам сите души, во сите времиња и сите состојби и да му дадам на секого исполнување во формата од која тој има потреба во дадениот момент, односно ти само момент претходно си добивал едно, а во следниот миг друго, а исто така и сите други.

Внатре во тој систем сè се менува постојано, како во котел кој врие. Можно ли е овде воопшто да се дојде до некаква правична распределба? Но погледнете што прави Создателот! Тој ја запира славината и вели: „Никој од вас ништо нема да добие! Вие сакате, но Јас ќе ви дадам малку, само за живот, за преживување. Сè останато ќе добиете под услов ако почнете да се сакате еден со друг. Пред сè, морате да ги неутрализирате разликите кои Јас ги направив во вас". Сите престапи ќе ги покрие љубовта и тогаш нема да има разлики помеѓу нас. Ако јас ги сакам останатите, нема да се вознемирувам ако тие добиваат наместо мене. Нека се исполнуваат до бесконечност, не ми е жал! Јас сега не проверувам кој колку има и не приоѓам со егоистичката мерка – со завист и омраза.
Од утринската лекција според статија од весникот  “Народ“ - 07.09.2011

04.09.2011 -
Создателот го направил човечкото битие за да го дарува со добрина, затоа што таква е неговата природна добрина. Со силата на своето совршенство, Тој има својство за давање и до тоа совршенство, до тоа давање, Тој сака да нè донесе и нас. Но, за тоа е потребно ние да го посакаме тоа давање, да почувствуваме потреба од него, а потребата се чувствува само од недостигот, од спротивноста: јас чувствувам дека имам потреба од она што го немам, сакам да бидам некој друг, а не јас. Оваа разлика се нарекува потреба. Ако оваа потреба не произлегува од страна на Создателот, туку од самото битие, се нарекува стремеж. За да се дојде до таквиот стремеж, односно до самостојна желба, потребни се напори.

Ако ние вложуваме напори за да достигнеме нешто што го сфаќаме од претходно, тогаш тоа се нарекува работа внатре во знаењето. Но, ако се обидуваме да достигнеме некоја добивка која што не ја сфаќаме, тоа се нарекува напори над знаењето – против него, против разумот. Затоа нашата работа се состои од добивање стремеж за состојбата која треба да ја достигнеме.

За да ни се даде во себе да го изградиме овој стремеж, нас нè збунуваат, давајќи ни чувство дека сакаме да постигнеме исполнување. Всушност, ние треба да постигнеме сличност на својствата, што е сосема поинаква цел. Чувствуваме потреба да се исполниме себеси и се обидуваме да ја оствариме таа потреба на неживо, растително или животинско ниво – секој во своите можности. Но вистинското исполнување кое ни доаѓа се нарекува „човечко" и не се состои од едноставно исполнување на својата желба. Желбата на човечкото ниво се исполнува со чувство на сличност на Оној кој дава, сличност со Создателот. Тоа се нарекува Светлина, исполнување. Колку повеќе сум сличен на Него, толку поголемо исполнување чувствувам. Тоа веќе не е мало осветлување, туку целосна Светлина НАРАНХАЈ.

Нашата задача е да го бараме ова исполнување, да си го претставиме него, но и желбата за него, да ја откриеме методиката која овозможува доближување до него – наместо барање на исполнување за своето животинско тело со секакви непотребни наслади, јас би се стремел да го исполнам човекот во себе – давањето, сличноста со Создателот. Ако молам да бидам сличен на Него – јас го откривам Него. Ако, пак молам да се исполни животното во мене, тогаш во зависност од нивото на својот развој обично добивам спротивен ефект, да бидам вратен кон целта на битието. Затоа човекот секогаш се наоѓа помеѓу две сили – силата на светоста и нечистата, егоистичка сила. Тие и двете дејствуваат врз него и го насочуваат. Но, искрено ние напредуваме со лошата сила, затоа што нашата природа нè тера цело време да бараме егоистичко исполнување и со посредство на секакви удари, разочарувања, непријатни прилагодувања се држиме на правилната насока и така напредуваме.

Затоа нечистата сила се нарекува „цар без круна", затоа што таа не се стреми да ја достигне царската дарежливост, туку сака да се исполни самата себе. Таа го збунува човекот и му ја зголемува неговата егоистичка желба, истовремено со чувството на празнина и бессилност. Постепено, заедно со чувството во нас почнува да расте разумот. На крај човекот гледа дека неговите желби пораснале, а исто така и разумот, и затоа што толку време не го добива посакуваното, гледа дека тоа не е вистинскиот пат и треба да се движи поинаку. Така со помош „од спротивното" ние напредуваме кон целта на битието.

Од утринската лекција според статија од книгата “Шамати“ - 04.09.2011

04.09.2011 -
Прашање: Што да посакувам ако чувствувам дека недоволно давам на групата, како да немам сили?

Одговор: Навистина, силите завршуваат и во секој момент ќе ги има сè помалку. И тоа е добро – човекот што чувствува дека силите му се при крај! Обично ние дури и не го осознаваме тоа, туку едноставно се помируваме и заспиваме, ја губиме желбата. Ова е од причина што не се грижиме за своето пробудување. Ние треба да си помагаме еден на друг – само така може да се разбудиме! Оној кој не се труди за другите за да може и тие да се погрижат за него, нема да добие сила.

Не е важно на кое ниво се наоѓаат другите, важно е ти сам да почнеш да дејствуваш и да вложуваш во нив и тогаш ќе видиш резултати. Ти не можеш ни да поверуваш колку групата и другарите можат да ти дадат! Сè зависи од влогот на самиот човек и неговата чувствителност. И ако тој вложува во групата, веднаш ќе открие дека тие исто така се пробудиле и дејствуваат во однос на него. Дури ако тој претходно не го забележувал тоа, сега ќе види благодарение на својот влог и тоа се нарекува меѓусебна гаранција.

Од утринската лекција според статија од книгата “Шамати“ - 04.09.2011

04.09.2011 -
Прашање: Во нашиот свет е пријатно да се потчинуваш пред оној кој мислиш дека е важен. Зошто во духовниот свет е толку тешко да се поклониш?

Одговор: Во нашиот свет ние се поклонуваме пред важниот човек затоа што со тоа добиваме. Нашиот егоизам секогаш врши дејствија кои му се корисни. Ако човекот е влијателен, силен, богат, мене ми е пријатно да се поклонам пред него и да бидам околу него, да му служам, затоа што знам дека малиот обично добива од големиот, па сметам дека и јас ќе добијам нешто. Обично така дејствуваме на овој свет. Ако не, добиваме удари кои нè запознаваат со тој принцип.

Да речеме дека не сакам да слушам што ми зборува полицаецот. Тогаш добивам казна или судска покана и казна, па следниот пат го слушам. Во нашиот свет егоистички корисно е да се слуша силниот, а ако не го сфаќам тоа, тогаш животот ќе ме научи со удари. Меѓутоа, во однос на Создателот тоа не функционира, бидејќи Тој е сокриен! Ако ти се открие Неговото својство на давање, ти би потрчал по него, како крадец кој трча пред толпата и вика на цел глас: „Држете го крадецот!". Тебе би ти се чинело дека Го сакаш Создателот со целото твое срце и душа, затоа што можеш да добиеш толку многу од Него. Кој нема да посака да биде до силата која владее со целиот свет? Се разбира дека секој би го направил истото. Затоа Создателот не може да ни се открие како голем, моќен и дарежлив. Тој може да се открие само како пример за својството за давање кое ние самите треба да го добиеме. Но тогаш нема да Го сакаш и ќе бегаш од Него.

Затоа Тој никако не може да ти се открие – ни од добрата, ни од лошата страна, ни од страната на исполнувањето, ни од страната на намерата. Единствено што ни останува е работата со опкружувањето. Создателот ни дава мала почетна желба за давање, но сè останато ние самите треба да го откриеме, од опкружувањето кое треба да нè инспирира за давање, да ја зголеми нашата желба за меѓусебна гаранција. Целата наша работа се одвива со опкружувањето и скоро и да не ја засега Вишата Сила. Онолку колку што ќе вложиме во учењето, во опкружувањето и распространувањето – толку ќе ни доаѓа помош, пробудување одозгора. Поинаку не е можно. Во спротивен случај, ние би се бркале по Него, посакувајќи да Го фатиме или пак би избегале од Неговото својство за давање, плашејќи се од потребата да станеме такви и ние.

Од утринската лекција по статијата “Шамати“ - 04.09.2011

29.08.2011 -
Прашање: Доволно ли е што, читајќи ја книгата Зохар, јас многу сакам да се наоѓам во намерата, но не успевам да почувствувам ништо?

Одговор: Оној кој во учењето додава молитва – добива. Не е важно каква е таа молитва, доколку е јасна: денес повеќе, утре помалку или обратно. И така секој ден. Најважна е намерата – што сакам да постигнам, затоа што средството кое ни е дадено може да биде еликсир на животот, но и смртоносен отров – од една крајност до друга. Сè зависи исклучиво што сакаме да постигнеме со тоа. Дадена ти е Виша Сила. Како се подготвуваш да ја употребиш? Имаш можност да управуваш со реалноста, па повели!

Бидејќи реалноста е сè што се открива во човекот, во неговите желби. Одозгора ми даваат секакви будења – добри и лоши, заплеткани и јасни и на крај од мене се бара да реагирам на нив. Ми се праќаат секакви состојби, како по правило неразбирливи за да посакам да ги променам и ми даваат средство за нивна промена. Што сакаш да добиеш за време на учењето – на тоа мисли!

Сè изгледа едноставно: всушност таму јас можам да влијаам на силата која во мене ја формира целата реалност. Што сакам од таа сила? Сега, читајќи за неа во книгата Зохар, да додадам кон тоа своја желба, за да ја остварам. Управувај со таа сила! Како ќе управуваш со неа, за добро или за лошо, зависи од твоето сфаќање, осознавање. Ако бараш духовни подеми, посакувајќи да се доближиш кон таа сила, да се наоѓаш во давање (а за тоа треба да работиш во група, да работиш на распространувањето, да се подготвиш себеси за таа молитва, барање) тогаш вие со таа сила работите во една насока.

Ако не, тогаш обратно, сите страдања ги привлекуваш кон себе самиот, бидејќи од неа не ги бараш правилните работи. Тогаш таа те учи на спротивниот начин, како да бараш правилно. Всушност, таа ти покажува што бараш. И гледаш дека ти е лошо. И така, еднаш, два пати, според твоето барање. Додека си под влијание на ударот почнуваш да сфаќаш дека во тоа има причина и систем. Почнуваш да осознаваш дека тука има некој механизам и врска помеѓу она што го правиш и бараш и она што го добиваш и дека треба да се прекине таа врска, за да не се повтори пак и пак, кога барам нешто, што мислам дека е добро, а добивам лош резултат. Така и целото човештво се доближува до осознавање на злото.

Доаѓаат удари и луѓето почнуваат да сфаќаат дека, за да се спасат од нив, треба да ја разберат причината, механизмот – зошто доаѓаат, во каква форма, од која причина, можеби и од корист и така натаму. Од спротивност почнуваме да ја осознаваме Вишата Сила. За тоа е кажано, дека Фараонот ќе Го доближи Создателот до нас. Неколку пати тој ни упатува различни удари, ни причинува непријатни состојби, а од нив ние почнуваме да го сознаваме Создателот, затоа што тоа се две спротивни форми на една иста сила. Тоа го учиме и затоа сè зависи од намерата – како си ја објаснувам, како со нејзина помош сакам да ја променам својата состојба, дали едноставно да ја подобрам или пак да ја искористам лошата и добрата состојба за да се приближам до нешто повисоко, а не само да се чувствувам подобро. Тоа веќе зависи од свеста на човекот, затоа што свеста секогаш се издига над чувството, таа се гради врз основа на пресметките од лошите и добрите чувства. Мозокот се развива врз основа на спротивните појави во чувствата, тој може да ја види разликата помеѓу нив. Така напредуваме.

Целото царство е за тебе! Ние од самиот почеток се наоѓаме во светот на Бесконечноста во целото негово совршенство и убавина, но никој од нас не знае за тоа. Секој е како принц – наследник, поставен во темен подрум на прекрасен царски дворец. Иако царски син и целото царство е за него, тој тоа не го гледа и не го чувствува, не сфаќа дека се наоѓа во богат царски дворец! А му се чини дека седи во мрачен, црн подрум, околу проблеми и несреќи. Но кога ги поправаме своите сетила, тогаш гледаме дека она, што нам во извртена перцепција ни се чинело како темен подрум, се претворило во царски дворец и дека нашата состојба била совршена.

Треба да се помине преку сите тие искуства и впечатоци – и негативни и позитивни за да се оценат едни со други и, имајќи ги предвид сите нив, од нив да се изгради својата правилна перцепција, целосно испитувајќи ја состојбата во која се наоѓаш. Кажано е: „Ќе го јадете одамна зачуваното" – односно, ништо не се менува, се менуваш само ти, твојата перцепција. А според тоа ќе ја видиш својата вистинска состојба.

Од утринската лекција по книгата “Зохар“ - 29.08.2011

29.08.2011 -
Прашање: Пред 70 години Баал ХаСулам предупредуваше за катастрофи но, ние не го послушавме. Денес исто така предупредуваме за тешки настани и можности за светски војни. Зошто не направиме јасна паралела со зборовите на Баал хаСулам за да докажеме дека сме во право?

Одговор: Својството на човековиот егоизам е такво што не се гледа ова сценарио. Луѓето едноставно не можат да го видат. Сепак, денешната ситуација се разликува од претходниот век. Пред 70 години Баал ХаСулам работел со пет – шест свои постојани ученици, а денес ние сме илјадници и ги изучуваме неговите материјали, кои своевремено тој не можел да ги изнесе надвор од групата.

Луѓето од целиот свет почнуваат да ја прифаќаат таа порака и да се солидаризираат со него. Секако, секој во своја мерка. Ништо повеќе не можеш да направиш, такви се законите на развојот. Ако ја видите целата величина на Малхут која треба да се поправи, тоа би предизвикало прашања.

Претстави си дека пловиш од Европа до Америка без мапа. Дури и на пет километри од копното тоа не се гледа и тебе ти се чини дека си изгубен на средината на океанот. Твоето видно поле е ограничено од хоризонтот и ти гледаш вода сè до последниот момент, додека над неа не се појави работ на копното. Први ќе го видат оние кои гледаат напред, кои седат најгоре, ако, се разбира, на бродот има некој кој се кренал и гледа подалеку. „Копно!" – ќе извика тој. Но, ти уште ништо не гледаш. Ќе се согласиш со него?

Од утринската лекција според весникот “Народ“  - 29.08.2011

29.08.2011 -
Прашање: Кога многу луѓе седат во топла просторија, ќе се најде некој на кого му е ладно и ќе ги натера другите да го вклучат клима-уредот. Да речеме, голем дел од човештвото е способен да се адаптира на промените кои настапуваат. Но, што ќе се случи со оние кои се заглавени и не се спремни да ја напуштат денешната ситуација?
Одговор: Важно е да се поправиме себеси, а не светот. Точно е дека јас сакам да предизвикам надворешни промени и се обидувам да им помогнам на луѓето во сфаќањето на процесот и методиките на самопоправање. Но, всушност, јас се грижам само за своето поправање. Јас не го поправам ближниот. Му ја предавам методиката, во колку што е можно поблага форма, но јас не го поттикнувам на дејствие – тоа веќе си е негов избор.

Затоа луѓето кои под никој услов не се спремни за промени, ги оставаме на мир. Тие уште не се созреани. Распространувајќи ја кабалистичката метода, ние ја оставаме на увид на секого. Не еднаш сум рекол дека не ми е важно како луѓето ќе ја сфатат нашата порака. Јас ги слушам нивните одѕиви само за да го подобрам давањето: да изложам нешто ново, да одговорам на некое прашање. Но, ако јас од себе давам сто проценти, а човек сепак ги отфрла и ги презира моите зборови, јас кон се однесувам со почит. За мене тоа е знак за успех, затоа што сум успеал да допрам до него и во него се појавил отпор. Тоа е неговата вистинска реакција денес и тука нема што да се прави.

Ние се обраќаме кон надворешниот свет само за да се подобриме себеси. Ако сме се подобриле, колку што е можно тоа, тогаш јас немам никакви барања кон луѓето поврзани со нивните одговори. Таква е денешната состојба на заедничката Малхут, на тој начин таа се појавува. Ќе почекаме уште една година, уште пет години. Ако, пак, ние го кренеме стапот, тоа ќе биде принудување, нема да му оставиме можност за слободен избор на човекот.

Од утринската лекција според весникот “Народ“ 29.08.2011

28.08.2011 -
Најважно е цело време да си претставувам себеси како стојам пред Вишата Сила, единствена и која дава, која е добра и која води кон целта. Ако се насочувам кон целта, секогаш ќе се чувствувам добро, со добар однос кон себе. Ако се насочувам кон целта, секогаш ќе гледам дека всушност сè е насочено кон неа за да ми помогне да го постигнам ликот кој треба да го изградам од себе. Сè е поставено така, да станам сличен на Него. И сè што се случува во мојот живот се само вежби кои секој миг стојат пред мене за да се оформам себеси со нивна помош.

Ако човек така се организира, тој ќе се радува дека се наоѓа во процес на формирање на својата личност да стане човек, Адам, што значи „сличен" на Создателот. Тогаш тој гледа дека нема сурови и непријателски сили во дворецот на Царот, туку дека сè се прави за негово добро. Создателот само го спроведува, „го прегрнува однапред и одзади", од сите страни. И сè е поставено само за соединување со Создателот, каква што е целта на битието.

Затоа, ако во некој момент човек се чувствува лошо, незгодно во однос на целта на битието, на Создателот, на реалноста околу него, тоа е знак дека тој сè уште не се довел себеси во рамнотежа со дадените услови, во согласност со Добриот и Кој прави добро, со „Нема никој освен Него" и не се соединил со своето својство за давање, тоа да завладее во него.

Така треба да се поставиме себеси и секој пат да се движиме кон целосно поправање. Ако пак, човекот ги прифаќа сите услови, причини, случајности, правилно го употребува опкружувањето – учителот, групата, учењето, се грижи за нив и за распространување во целиот свет, ако прифаќа сè само за да го постигне својството за давање и од него самиот да остане само точка напор, а сето останато во него да се исполни со давање, тоа значи дека тој ја учи Тора „лишма". Односно, секоја добиена сила, сите свои сили, карактеристики и способности тој ги претвора во форма на давање. Тој посакува така да се издигне над своето својство за примање, за да не го чувстува како тоа реално да постои – да владее само давањето.

Ако стремежот на човекот е ваков, тој се нарекува мудрец, „талмид хахам" (ученик на мудрецот) кој ја изучува Тора „лишма". Тој учи кај мудрецот, кај Создателот и од Него добива примери во секој момент од својот живот, стремејќи се да ги донесе во силата за давање, во единствената сила – Добрата и Која прави добро.

Од утринската лекција  - 28.08.2011  по статијата “Шамати“

15.08.2011 -
Пред сè, јас треба да се обврзам себеси дека ќе се поврзувам со другите за да го откријам својството на давање за да дојдам до потребата која бара многу време и која се нарекува „време на подготовка". На таа етапа јас откривам колку не сум способен да се соединам со другите, колку не го сакам тоа и едноставно го мразам. Токму тука ја откривам омразата. Во суштина, тоа не е омраза кон друг човек, туку кон самото својство на давање.

Затоа си подготвувам поддршка од своето опкружување, од самиот другар со кого што сакам да се соединам, барајќи помош од него: „Јас те мразам тебе и потребна ми е твоја помош!".
Овде се наоѓа посебната сила која се нарекува „заемна гаранција", како што е кажано: „Човекот да помага на ближниот". На тој начин јас добивам поддршка, која оди на моја сметка, затоа што јас самиот ја повикувам од туѓ извор. И според степенот на заемната гаранција, кога јас го поддржувам него, а тој мене, се обидуваме да се доближиме еден до друг и не успеваме! Тогаш откриваме дека ни заемната гаранција не помага, затоа што Го нема Оној, кој ја поддржува таа гаранција.

Потребен ни е Создателот, како сведок, како гарант кој ќе го потпише нашиот договор. Како што без „директорот на банката" нашата гаранција нема важност. Таа треба да се поддржи со капитал, со сила. А силата која може да нè соедини е Светлината! Светлината се открива благодарение на нашата поврзаност. И тоа е она што нè одделува од останатите случаи на гаранција, на пример од престапниците кои се обединуваат за да крадат. Тие не се обединуваат за да остварат меѓусебно давање.

Тоа е многу длабока работа која покажува зошто ние можеме да се реализираме себеси на тој начин и зошто соединувањето не им помогнало на останатите луѓе кои имаат материјална цел и кај нив не била привлечена Светлината која се враќа кон изворот. Овде е потребна заемна гаранција, во која е присутна силата на Создателот, силата на Светлината. За тоа е кажано: „Израел (кој се стреми директно кон Создателот), Тора (Светлината на поправањето) и Создателот е една целина".

Само така можеме да се соединиме, кога сме сите заедно – јас, групата и Создателот. Поинаку нема да функционира, нема да има сила која ќе го движи моторот и тогаш ние едноставно ќе излетаме од патот. Нема да имаме никаква можност да се провериме, како во прекинато електрично коло, каде што нема струја. И ако работиме на тој начин, еден ќе го поддржува другиот, но со силата на Создателот, која ќе се открие помеѓу нас. Само така ќе дојдеме до правилниот систем во кој се открива Создателот, својството на давање ќе се открие меѓу битијата. Од себе ќе направиме духовни садови, а во нив се открива Светлината, Создателот.

Од утринската лекција “Ту Бе Ав“ - 15.08.2011

-15.08.2011

Само при обидот за приближување кон ближниот и соединување со него, човекот ги открива своите 613 расипани желби. Само тогаш тој почнува да ја открива својата уништена душа и сфаќа дека треба да ја поправи. Поправајќи ги своите желби така што не му го правам на другиот, она што самиот го мразам, јас се поправам себеси до нивото Бина (хафет хесед) и се исполнувам со светлината Хасадим.

Тоа значи дека јас сосема се прочистувам од својот егоизам. А потоа, постепено го претворам тоа во служење на ближниот, што се нарекува „љубов кон ближниот како кон самиот себеси" – со поправањето на АХАП, 365-те желби. Овие две етапи од поправањето се однесуваат само кон желбите кои се откриваат при нашето соединување еден со друг.

Ако немам намера да се соединам со другите, тоа значи дека јас воопшто не сум открил дека ми е потребно да се поправам. Нашите обични, материјални желби: за храна, секс, семејство, пари, власт, знаења немаат потреба од поправање. Повели, можеш да ги користиш! Бидејќи ако се стремам кон знаење или власт, тоа не е желба која се открива при соединувањето со другите.

Работата започнува кога правам чекори напред за да се соединам со другите и во тоа соединување да го откријам својството за давање наместо својството за примање. Тогаш откривам колку не го сакам тоа! Тоа мое несакање се нарекува „зол почеток", кое ми се открива мене како битие. Всушност, таа желба која се чувствува како избегнување на соединувањето со друг човек при обидот да се открие својството за давање, се нарекува „зол почеток" и треба да се поправи во добрина. Значи, јас дејствувам согласно јасен распоред, определен со фразата: „Јас создадов зол почеток и како дополнение Тора, како средство за негово поправање, затоа што во неа е Светлината која се враќа кон изворот" и чекор по чекор ја реализирам таа формула.

Од утринската лекција “Ту Бе Ав“ - 15/08/2011

12.08.2011 -
Ако човек посакува да постои не само во овој малечок дел од реалноста, туку и да продре во нејзиниот втор дел – вечната и совршената реалност, тој има неколку средства: учител, група и книги. Учителот му објаснува дека таквата можност постои, а може да се оствари само со помош на групата во која секој се стреми кон чувствување на вистинската, совршена реалност и книгите кои говорат за таа совршена реалност.

Ако ние се обидуваме да бидеме заедно, тогаш секој излегува од себе, од своето его, затоа што тој треба да почувствува што се случува во другите. Тогаш, ако се обидува да биде над себеси, во другите, во единство со нив и чита за перцепцијата на реалноста во давање, со тоа тој станува сличен на својата идна состојба, како веќе да се наоѓа таму. Според степенот на својот стремеж оттаму тој ја повикува втората сила која постои во реалноста – силата на давањето, покрај малата сила на примањето која му е дадена од природата. Тогаш кај него доаѓа силата на давањето и извршува промени во него.

Тие промени човекот може да ги почувстува не како добивка од силата на давањето која го менува, туку како дополнителна сила за примање која дошла кон него, што исто така е вистина. Но, покрај тоа, тој ја достигнува токму силата на давањето. Така човекот се движи, ту десно, ту лево, но се движи со помош на таа сила за давање. Тој треба да ја достигне силата на давање заедно со силата на примање. Тие две сили во човекот се откриваат како две линии – десна и лева.

И тогаш човекот се движи – ту паѓа, ту се издига, сè уште не знае што всушност се смета за подем, а што за пад и ги определува според своето сегашно чувство. Но, со текот на времето тој веќе почнува да чувстува дека тоа се две линии и тој треба да ги користи, додека се наоѓа на средина меѓу нив. Така тој „ги зема во раце" и почнува да управува со нив, соединувајќи ги во една средна линија. Но, целата наша работа всушност, е ние да учиме заедно, посакувајќи да се соединиме еден со друг во срцата, во стремежот кон единството – над сите противречности и разлики, бидејќи сите тие се однесуваат само на нашето животинско постоење кое останува овде, на овој свет, а ние над него сакаме да се соединиме меѓу себе во нашите желби, во нашите точки во срцата.

Ако го читаме Зохар со такви намери, книгата ќе ни говори за нашите поправени состојби, односно за тоа како во соединувањето меѓу нас го откриваме својството на давање или, што е едно исто – Создателот, Светлината, Духовниот свет, Вишиот Свет.

Затоа, читајќи го Зохар, секој треба да си ја претстави себеси таа состојба.

 

Од утринската лекција по лекцијата за Зохар - 12.08.2011